Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2020

Τους καταλαβαίνω κάπου αυτούς τους άντρες...

Έχω υποστεί τα πάνδεινα από άντρες που είχαν κάποιου είδους εξουσία επάνω μου, πραγματική ή φαντασιωσική. Δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να το κάνω πλέον, βασικά ποτέ δεν είχα, απλώς δεν το ήξερα. Ή μάλλον, δεν το είχα πιστέψει εγώ η ίδια. Τώρα το ξέρω και το έχω πιστέψει και έχω τεράστια άνεση να το «εξηγώ» σε όποιον δεν το σέβεται. Τη δύναμη την έχω εγώ. Όχι ως αμυνόμενη πλέον, αλλά στα ίσα, με το τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα, ότι εγώ δεν είμαι συμπλεγματική. 

Τους καταλαβαίνω, κάπου, αυτούς τους άντρες: Ο κόσμος τον οποίον αυτοί έφτιαξαν, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, δεν τους ανήκει πλέον ολοκληρωτικά. Αντιθέτως, είναι και λίγο εχθρικός προς αυτούς, δεν είναι πλέον ντε φάκτο καλύτεροι από τις γυναίκες και είναι δύσκολο να το αποδεχθείς αυτό, ειδικά όταν έτσι σε έχει γαλουχήσει ο προσωπικός σου Κυνόδοντας

Έρχεται ξαφνικά ΑΥΤΗ και όχι μόνο είναι καλύτερη, πιο έξυπνη, πιο μορφωμένη, πιο άξια, πιο ικανή, αλλά το διεκδικεί κιόλας. Σε παραγκωνίζει. Δεν πειράζει, όμως. Θα μάθετε. Κι αν δεν μάθετε, εδώ είμαστε εμείς να σας το μάθουμε. The hard way αν χρειαστεί. Εμείς και όλοι οι άντρες που -με κόπο, στον ίδιο κόσμο με σας μεγάλωσαν στην τελική- έκαναν την υπέρβαση και κατάφεραν να μας σέβονται, να μας εκτιμάνε και να μας κοιτάνε στα μάτια. Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. 

Μαρία Δεδούση
(Το κείμενο είναι απόσπασμα, αλλά τόσο ολοκληρωμένο σε ό,τι θέλει να πει. Το πλήρες θα το βρείτε στον τοίχο της Μαρίας, στο fb)