Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2020

Τα ΜΜΕ έχασαν μοναδική ευκαιρία...

,,,ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΙΣΩΣ ΤΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

Η δίκη της Χρυσής Αυγής ήταν πολυετής, δεν ήταν πολύκροτη –δεν έγινε τέτοια, ενώ θα έπρεπε. Τα ΜΜΕ δεν έδωσαν σε όλη τη διάρκειά της τη διάσταση που έπρεπε. Δεν την έκαναν καθημερινό θέμα, αναδεικνύοντας τις φρικιαστικές λεπτομέρειες, τις μαρτυρίες, τη δράση της Οργάνωσης. Ακόμα και την Τετάρτη, ημέρα κατά την οποία αναμενόταν η έκδοση της

απόφασης και το θέμα ήταν «πρώτο» στο ενδιαφέρον και στη συνείδηση μεγάλου μέρους των Ελλήνων, μόνο πέντε από τις ημερήσιες εφημερίδες το είχαν πρώτο και στην έκδοση εκείνης της ημέρας. Ένα 24ωρο πριν, στα φύλλα της Τρίτης, ο παραμερισμός του θέματος από το πρωτοσέλιδα ήταν ακόμα μεγαλύτερος –έπεσε σχεδόν στην αφάνεια. Εκείνη την ημέρα η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ, σε μία από τις αναρτήσεις της στο fb έθιγε αυτήν την αφωνία. Και τώρα, που κάνουμε ταμείο για τον χειρισμό τής δίκης από τα Μέσα Ενημέρωσης, κρίνουμε ότι έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον η ελαφρώς ετεροχρονισμένη δημοσίευση εκείνου του κειμένου από το μπλογκ. Η ανάρτηση της Μ.Δ.:

«Θα ήθελα, έστω και σήμερα, στο 90', να είχα δει όλα -ΟΛΑ- τα ΜΜΕ να χτυπάνε στο πρωτοσέλιδο, στο εξώφυλλο, στο τηλεοπτικό τους σήμα ή στην αρχική τους σελίδα το «δεν είναι αθώοι». 

Ακόμα καλύτερα, θα ήθελα να μας πουν «ζητάμε συγνώμη για όσο τους καλύψαμε, τους προωθήσαμε, τους ξεπλύναμε, αποσιωπήσαμε, ξέραμε, φυσικά και ΞΕΡΑΜΕ, επίτηδες το κάναμε, αλλά κάπως έπρεπε να επιβιώσουμε κι εμείς μέσα στο γαμημένο το σύστημα. Όμως, είμαστε εδώ». 

Εγώ αυτό θα ήθελα. 

Και δεν θα μιλούσα ποτέ για υποκρισία, όπως δεν το είπα στην περίπτωση της Στέγης, της ΝΙΚΕ με τον Καπέρνικ, της Ζιλέτ με την αντρική ματσίλα, οποιουδήποτε απ' όλους αυτούς αποφάσισε μέσα στον κύκλο της σιχαμάρας να κάνει έστω και για λίγο τη διαφορά. 

Ελάτε τώρα...

Όλοι γρανάζια του συστήματος είμαστε. 

Κάποιοι τολμάνε πού και πού ν' αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο, αλλά στην πραγματικότητα όλοι το ίδιο σύστημα υπηρετούμε. 

Όσο κι αν δεν μας αρέσει. 

Δεν επιβιώνεις έξω από αυτό. 

Είναι ολοκληρωτικό. 

Εκτός αν έχεις τα μπαλάκια να γίνεις περιθώριο. 

Γι αυτό και παίζει μεγάλο ρόλο αν μπορείς πού και πού, αν τολμάς, να λες «ναι, πρέπει να επιβιώσω, αλλά κάνω κι αυτή τη ρημάδα την αποζημιωτική, θέλω να κάνω τη διαφορά, το προσπαθώ, βγαίνω από τη βολή μου, παίζω έναν κόντρα ρόλο, γι αυτή τη μια μέρα θα πω την αλήθεια και όπου με πάει». 

Δεν το έκανε κανένα ΜΜΕ, ή σχεδόν κανένα, πλην των ελαχίστων από τα οποία το περιμέναμε. 

Αύριο αν καταδικαστούν οι ΧΑυγίτες θα είμαστε όλοι χαρούμενοι, τα ΜΜΕ επίσης, αλλά θα έχουν χάσει μια μοναδική ευκαιρία: 

Να μπορούν να ελπίζουν ότι κάποια μέρα ίσως τα εμπιστευτούμε ξανά».