Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020

Όταν ο θάνατος γίνεται στατιστική

Θυμάμαι την εκκίνηση του κορωναϊκού εφιάλτη στην Ελλάδα. Ο ιός πέρασε με άλμα από την Ασία στην Ευρώπη, κατρακύλησε από τον Βορρά στον Νότο και κάποια στιγμή έφτασε με πούλμαν στην Ελλάδα, από την εκδρομή στο Ισραήλ. Ακούσαμε με ανατριχίλα και σοκ τον πρώτο θάνατο από τον κορωνοϊό, στην Ηλία ήταν. Μας φόβισε, μας συγκλόνισε –αρχίσαμε να ψαχνόσαστε, να αναρωτιόμαστε ποιο και τι ήταν το θύμα, ποια η ηλικία του, ποια τα «υποκείμενά» του νοσήματα. Κατόπιν νιώσαμε νέα ανατριχίλα για τον δεύτερο θάνατο και ανησυχία για όσους ακολούθησαν –ένας δύο την ημέρα. Και μετά.... 

Μετά συνηθίσαμε να ακούμε και να διαβάζουμε θανάτους. Χθες μάθαμε για δεκατρείς και σήμερα για επτά, μάλλον χωρίς την πρώτη ανατριχίλα πια· χωρίς να ψάχνουμε στα ψιλά ποιος και τι ήταν, τι ηλικία είχαν. Ο ένας θάνατος, ο πρώτος, ήταν πρωτόγνωρη αγωνία· οι 456 που έφτασαν τη Δευτέρα , ψυχρή στατιστική. Συνηθίσαμε να τους ακούμε χωρίς να μας τρομάζουν. Η στατιστική δεν συγκινεί… #Σκέψεις