Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020

Πεθαίνοντας στο γήπεδο!

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ 

Τον Οκτώβριο του 1959, μαθητής του δημοτικού ακόμη, άρχισα να αντιλαμβάνομαι την λαϊκή απήχηση του ποδοσφαίρου αλλά και την μεγάλη δύναμη του Εθνικού Πειραιώς!

Στις 5 Οκτωβρίου εκείνου του έτους, έφυγε από τη ζωή ο ποδοσφαιριστής του Εθνικού  Θοδωρής Ιωάννου, σε ηλικία μόλις 20 ετών.

Ο Ιωάννου, σε φιλικό παιγνίδι με τον Παναθηναϊκό,

συγκρούσθηκε με τον τερματοφύλακα Μιχάλη Βουτσαρά, υπέστη κάταγμα στον αυχένα και πέθανε στο «Ιπποκράτειο» όπου μεταφέρθηκε από τους συναθλητές του επάνω σε μια... διαφημιστική πινακίδα, καθώς στο γήπεδο δεν υπήρχε ούτε ιατρός ούτε τραυματιοφορείς!

«Θα πάμε στην κηδεία» μας είπε στο σχολείο ο συμμαθητής μας ο Δημακέας, ανηψιός του τερματοφύλακα του Εθνικού Στράτου Μακρυωνίτη, που είχε διαδεχθεί στην ομάδα μας τον αίλουρο Μανταλόζη!

Και πήγαμε στην κηδεία, μικρά παιδιά, με τα πόδια, από την Παλαιά Κοκκινιά. Δηλαδή... δεν πήγαμε, διότι δεν μπορέσαμε να πλησιάσουμε τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο, καθώς περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι είχαν κατακλύσει όλους τους γύρω δρόμους! 

Ετσι, παρακολουθήσαμε το τεράστιο πλήθος και ακούσαμε τα σχόλια και τα κλάματα του κόσμου, που είχε συρρεύσει από νωρίς.

Δεν έχει ματαγίνει έκτοτε άλλη κηδεία πάνδημη, όσο του Θοδωράκη Ιωάννου του παίκτη του Εθνικού μας! 

Και θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Εθνικός, τότε, που το ελληνικό πρωτάθλημα δεν είχε ακόμη γίνει παιγνίδι στα χέρια επιχειρηματιών του ποδοσφαίρου και της συμπαιγνίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που χάρισαν ένα δημόσιο στάδιο σε μια ιδιωτική επιχείρηση και πέταξαν στους δρόμους ένα τεράστιο ιστορικό σωματείο αλλά και όλη την αθλούμενη (στον κλασσικό αθλητισμό) νεολαία του Πειραιά και των γύρω Δήμων, είχε  πολλές χιλιάδες φιλάθλους και τον πανίσχυρο Δημήτρη Καρέλλα στο τιμόνι.

Τον μεγαλοεπιχειρηματία  Καρέλλα που μόλις πριν δυο χρόνια είχε φέρει στην Ελλάδα τον Πούσκας και την παρέα του για να τους μετεγγράψει στον Εθνικό, αλλά η ΕΠΟ (από τότε διαπλεκόμενη) απέκλεισε  την ομάδα του Πειραιά (που ήταν πρώτη στην βαθμολογία με διαφορά και θα έπαιρνε τον τίτλο) επειδή έπαιξε φιλικό με... φυγάδες από την Ουγγαρία!

Ο θάνατος του Ιωάννου

Ο Θοδωρής Ιωάννου είχε μεγαλώσει στον Πειραιά και είχε ορφανέψει από μικρός. Σε ηλικία 5 χρόνων έχασε τους γονείς του (Μιχάλη και Σουλτάνα) και την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του. 

Ο Ιωάννου, παιδί του μεροκάματου, εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος και έπαιζε ποδόσφαιρο  στον Εθνικό Πειραιώς

Έπαιζε μπακ, αλλά του άρεσε να «βγαίνει» στην επίθεση. Στο φιλικό με τον Παναθηναϊκό ο Ιταλός προπονητής Τρεβιζάν τον έβαλε τα παίξει στην επίθεση, καθώς ο «εξτρέμ»  Γεωργούλης είχε καθυστερήσει να πάει στο ματς. 

«Θα βάλω γκολάκια σήμερα. Κάνε μου καλές πάσες για να τρελάνω τον Βουτσαρά» ήταν τα λόγια του προς τον φίλο του Μίμη Τσερεγκώφ, πριν από την έναρξη του αγώνα.

Στο 14’ του παιγνιδιού, όταν ο Ιωάννου διεκδίκησε με δύναμη, στον αέρα, την μπάλα, από τον τερματοφύλακα του ΠΑΟ Μιχάλη Βουτσαρά. Ακούστηκε ένα «μπραφ» και ο μικρός έπεσε στο έδαφος.

Ο αγώνας συνεχίστηκε, αλλά  ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το παιχνίδι όταν είδε ότι ο Ιωάννου δεν σηκωνόταν Είχε χτυπήσει το σαγόνι του στον ώμο του Βουτσαρά, με αποτέλεσμα να του κοπεί η ανάσα (αυτό που λέμε «γύρισε η γλώσσα)  και είχε παραμορφωθεί το πρόσωπό του.

Στο γήπεδο επικράτησε πανικός. Οι υπεύθυνοι καλούσαν από τα μεγάφωνα  κάποιον γιατρό που πιθανόν βρισκόταν  ανάμεσα στους φιλάθλους να βοηθήσει τον άτυχο ποδοσφαιριστή. 

Ο Λινοξυλάκης και οι υπόλοιποι παίκτες ξήλωσαν μια πινακίδα για να τον μεταφέρουν, καθώς δεν υπήρχε ούτε φορείο! Αμέσως τον πήγαν στο «Ιπποκράτειο» νοσοκομείο. Ο Μιχάλης Βουτσαράς, έκλαιγε με λυγμούς και την ίδια μέρα πήγε σε ένα εκκλησάκι να προσευχηθεί για τον Ιωάννου.

Το επόμενο πρωί άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Η είδηση του θανάτου του συγκλόνισε το πανελλήνιο και βύθισε στη θλίψη τον Πειραιά. Η κηδεία του έγινε στον Άγιο Κωνσταντίνο του Πειραιά, όπου 50.000 κόσμου συνόδεψαν τον Θοδωρή στην τελευταία κατοικία του.

Ο Μιχάλης Βουτσαράς, μιλώντας, το 2014, στον Παναγιώτη Γυαλό, στην εφημερίδα του Πειραιά «Κοινωνική» είπε τα εξής:

« Ο θάνατος του Ιωάννου  ήταν μια πολύ κακή στιγμή για μένα και με επηρέασε συναισθηματικά τόσο πολύ που ήθελα να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Όμως έπεσαν πάνω μου όλοι οι συμπαίκτες μου και η διοίκηση και με επανέφεραν, αφού είχα και την συνείδησή μου καθαρή διότι δεν έφταιξα πάνω στη φάση σε καμία περίπτωση.

-Θέλετε να μας την περιγράψετε;

-Έγινε μια σέντρα στην περιοχή μου και βγήκα καθυστερημένα να μπλοκάρω την μπάλα. Ταυτόχρονα έτρεχε και ο Ιωάννου να πετύχει γκολ, γίνεται τρομερή σύγκρουση, το πρόσωπο του Ιωάννου κτυπάει πάνω στην μπάλα και στο στήθος μου, γυρίζει το κεφάλι του απότομα και κόβεται ο αυχένας του.

-Οι εφημερίδες έγραψαν ότι κτύπησε στο γόνατο του τερματοφύλακα

- Όχι αν κτυπούσε εκεί, δεν θα έχανε την ζωή του. Όταν τον εξέτασε ο γιατρός είπε χωρίς καμία επιφύλαξη πως δεν έχει ζωή, θα πεθάνει σε μερικές ώρες. Πέθανε την επόμενη μέρα.

-Είναι αλήθεια ότι δεν υπήρχε φορείο και ξήλωσε ο Κώστας Λινοξυλάκης μια διαφημιστική πινακίδα και τον μετέφεραν;

-Έτσι ακριβώς έγινε!»

Δημήτρης Καπράνος
(Από το φβ)