Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020

Να θυμάστε πάντα τη γεύση του παγωμένου μπρόκολου...

 …ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΣΑΣ EΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ - Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ* ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗ

Ένα βράδυ, πρόσφατα, πήγα στο σπίτι μιας φίλης μου. Ήμουν πολύ άσχημα. 

Όχι, ριφρέιζ, ήμουν σε ιστορικό χαμηλό.
Ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή, που μετά από μια πολύ δύσκολη και πολύ κουραστική μέρα, σε χτυπάνε (καλά, δεν σε χτυπάνε τυχαία, είναι αποτέλεσμα διεργασίας δικής σου αυτό), όλα όσα μάζευες από πάντα:


Όλη η κούραση, όλες οι αγωνίες, οι δυσκολίες, οι στενοχώριες, όλες οι λάθος αποφάσεις, οι λάθος κινήσεις, όλα τα ζόρια, οι αποτυχίες, όλα όσα έπρεπε να έχεις δει και δεν είδες, ό,τι σε απογοήτευσε, σε πόνεσε, σε κατέβαλε, μια ώρα μπορώ να κάνω λίστα, αλλά δεν είναι εκεί, την ξέρουμε όλοι τη λίστα.
Είναι εκείνο το σημείο που βλέπεις τη ζωή σου να περνάει σαν ταινία μπροστά σου και είναι ταινία του Μπέργκμαν, όχι αμερικανική κομεντί.
Έρχεται για όλους αυτή η στιγμή κάποια μέρα, όσο κι αν θέλουμε να την καθυστερήσουμε, να την τρενάρουμε, να την αγνοήσουμε, να την απωθήσουμε...
Επιπλέον, εκείνη τη μέρα είχα πάρει και μια απόφαση πολύ δύσκολη, αδύνατη σχεδόν, αλλά απαραίτητη.
Μπήκα στο σπίτι της φίλης μου, της λέω είμαι κώλος.
Είμαι φάντασμα, δεν υπάρχω.
Μόνο αυτό είπα.
Είχα βάλει μια φόρμα για να πάω, τη βρήκα πάνω στο πλυντήριο, τη φόρεσα όπως τη βρήκα, όταν κάθισα απέναντι από τη φίλη μου είδα ένα βρακί να βγαίνει από το μπατζάκι.
Κάντε το εικόνα αυτό.
Πήρα κι έβαλα τη φόρμα όπως την είχα βγάλει με το βρακί για να κάνω μπάνιο, τη φόρεσα με το βρακί μέσα, είδα το βρακί να βγαίνει από το μπατζάκι, έβαλα τα γέλια και τα κλάματα μαζί.
Η φίλη μου μού είπε μόνο ένα πράγμα:
«Έχεις φάει;»
Όχι, είπα, αλήθεια ήταν, πρέπει να είχα να φάω δύο μέρες.
Μου λέει, περίμενε.
Άνοιξε το ψυγείο, έβγαλε από μέσα λίγο παγωμένο μπρόκολο, ένα χθεσινό κεμπάπ, λίγη γραβιέρα με τρούφα.
Μου λέει, να σου ζεστάνω το μπρόκολο; Δεν τρώγεται κρύο.
Της λέω, λίγο λάδι βάλε, κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας σαν εξοντωμένος λιμενεργάτης μετά από τριάντα τρεις βάρδιες σερί κι έφαγα λιμασμένα το παγωμένο μπρόκολο, το χθεσινό κεμπάπ και τη γραβιέρα με τρούφα.
Δεν είπε κάτι. Με κοιτούσε.
Θέλω να πω στη φίλη μου -ξέρει αυτή ποια είναι- και σε όσους ανθρώπους μού πρόσφεραν το παγωμένο τους μπρόκολο και το χθεσινό τους κεμπάπ μαζί με την αγάπη τους τη στιγμή που το χρειαζόμουν, ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Θέλω να της πω ότι αυτό το παγωμένο μπρόκολο ήταν το πιο νόστιμο φαγητό που έχω φάει στη ζωή μου.
Θέλω να πω σε όλους εσάς, ότι τους ανθρώπους που σας δίνουν το παγωμένο τους μπρόκολο τη στιγμή που το χρειάζεστε και σας κρατάνε όρθιους όταν πάτε να πέσετε, να τους τιμάτε σ' όλη σας τη ζωή.
Να τους τιμάτε, να τους προσέχετε, να τους ευχαριστείτε.
Να τους ευγνωμονείτε.
Μην γίνεστε μαλάκες όταν ξαναπατάτε στα πόδια σας.
Να θυμάστε πάντα τη γεύση τού παγωμένου μπρόκολου που κάποτε σας έσωσε τη ζωή.
Χάρη σ' αυτό υπάρχετε.
Και σ' αυτόν που σας το πρόσφερε.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα της Μ.Δ., στη fb