Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2020

Ο Λαυρέντης πριν από το Ηρώδειο

Το βράδυ της 8ης προς το ξημέρωμα της 9ης Σεπτεμβρίου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έφυγε ξαφνικά για το ταξίδι στους αιώνες. Ήταν μόλις δυο 24ωρα πριν εμφανιστεί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου στο Ηρώδειο! Το πρωινό εκείνης της ημέρας βρήκε την Ελλάδα άναυδη – όπως σε κάθε ξαφνικό και αδόκητο. Το μπλογκ τού αφιέρωσε δυο λόγια περιγράφοντας ένα στιγμιότυπο και μια απροσδόκητη πρωτοβουλία του. Δυο περίπου μήνες πριν από τον θάνατό του, στη συναυλία προς τιμή του Μίκη Θεοδωράκη στο Ολυμπιακό Στάδιο, ήταν ο μοναδικός ανάμεσα στο πλήθος των καλλιτεχνών που ανέβηκαν στο πάλκο, που δεν μίλησε μόνο για τον τιμώμενο, αλλά για έναν άνθρωπο που εκείνες τις ημέρες έφυγε από τη ζωή: τον Δημήτρη Χριστόφια, Να τι είχαμε γράψει τότε:

Την Τρίτη ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα εμφανιζόταν με τον Νίκο Πορτοκάλογλου στο Ηρώδειο. Δεν πρόλαβε –τον πρόλαβε ο τύπος που μας την έχει στημένη σε όλους μας με το δρεπάνι του. Ο θάνατος είναι ό,τι πιο φυσικό και φυσιολογικό υπάρχει στη ζωή, αλλά και ό,τι πιο ακατανόητο. Προσωπικά, για καθέναν που φεύγει μου παίρνει καιρό να χωρέσει στο μυαλό η απουσία του. Πρέπει να συρρικνωθεί με τον χρόνο η ιδέα, να αφυδατωθεί -όσο γίνεται-, να μαζευτεί, για να βολευτεί μαζί με τους άλλους τους «Άλλοτε». Τελευταία φορά που τον άκουσα ήταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, τον Ιούνιο, στη μεγάλη συγκινητική και αποθεωτική συναυλία για τον Μίκη με τα άπειρα αστέρια που ανέβηκαν στο πάλκο. Όλοι τραγούδησαν κι είχαν κάτι να πουν για τον τιμώμενο. Ο Λαυρέντης, σοβαρός, λιτός και απέριττος, αφιέρωσε δυο λόγια «για έναν δικό μας που έφυγε», όπως είπε επί λέξει αποχαιρετώντας τον Δημήτρη Χριστόφια που είχε εγκαταλείψει τη ζωή 2-3 μέρες πριν. Μετά από δύο και κάτι μήνες, εμείς αποχαιρετάμε τον Λαυρέντη. Είναι αυτό το φυσικό αλλά ακατανόητο που έλεγα πιο πάνω

(Αυτά βλέπεις και λες, «να τρέξω, να προλάβω»! Να προλάβεις τι, κύριέ μου; Ο άλλος είναι το πιο γρήγορο δρεπάνι. Και δύο βράδια πριν από την καταξίωση του Ηρωδείου σε στέλνει στους «Άλλοτε»).

Δ.Β.