Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2020

Εγώ, μια άλλη…

Η φίλη θεατρική – και όχι μόνο– συγγραφέας, Λεία Βιτάλη, γράφει αυτό το κείμενο που μοιάζει με σύνοψη σεναρίου, κάτι σαν πριν από τη σκαλέτα, σαν πρόταση σε παραγωγό, αλλά είναι η σύντομη ανάρτηση για μια πραγματική ημέρα, στον πραγματικό κόσμο. Από τις καλές στιγμές των σόσιαλ (που έχουν και τέτοιες –δηλ. καλές στιγμές και θετικές όψεις). Δείτε πόσα συνοψίζει σε λιγότερο από διακόσιες λέξεις:

Το 1985-1995 είχα στο τηλέφωνό μου τηλεφωνητή. Σήμερα κάνοντας μια εκκαθάριση βρήκα τις κασέτες του. Και πριν τις πετάξω είπα ν’ ακούσω λίγο. Έμεινα σχεδόν όλη μέρα ακούγοντας τα μηνύματα που μου άφηναν όταν έλειπα από το σπίτι –που σχεδόν συνέχεια έλειπα. Και ακούγοντας αναρωτιόμουν ποια είναι αυτή που συνέχεια την ψάχνουν διάφοροι τύποι από τηλεόραση θέατρα περιοδικά, διαφημιστικές εταιρίες και αλλά, και της κλείνουν ραντεβού, κάποιοι την αποκαλούν κυρία, άλλοι διαμαρτύρονται που δεν τη βρίσκουν ποτέ, προγραμματίζονται αφισοκολλήσεις για κάποιο βιβλίο της, ένας πρόεδρος της ανακοινώνει ότι βραβεύτηκε, φίλοι τής εύχονται χρόνια πολλά, η αγαπημένη της δασκάλα αφήνει το τηλέφωνο της να την πάρει, στην ΕΡΤ την περιμένουν για ένα συμβόλαιο, ένα περιοδικό περιμένει ένα άρθρο, φίλοι και γνώριμοι που χάθηκαν, κάποιος θαυμαστής ξένος θα ξανάρθει, οι γονείς που έχουν φύγει απ' τη ζωή ανησυχούν για αυτήν, είναι ξημερώματα και πού γυρνάει;

Είναι τελικά η ζωή μιας άλλης που απλώνεται μπροστά μου. Αποκλείεται, δεν είμαι εγώ. Όταν τα ζεις δεν τα καταλαβαίνεις. Η μνήμη σε κάνει να αντιληφθείς. Και όταν δεν είναι απλώς μνήμη αλλά συνοδεύεται από χειροπιαστές μαρτυρίες, όπως ο τηλεφωνητής, σε κάνει να αναρωτιέσαι: αυτό το άτομο είμαι τελικά εγώ;