Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020

Μια παραλία που υπάρχει μόνο για μένα

της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Πριν από λίγες μέρες ήρθε μια χελώνα εδώ και μας άφησε τα αυγά της να τα προσέχουμε.
Τα προσέχουμε, εξυπακούεται, έτσι γίνεται πάντα, μάθαμε -οι περισσότεροι- να τα υιοθετούμε έως ότου σκάσουν και ξεχυθούν τα χελωνάκια, μετά αναλαμβάνει η φύση
και η φυσική επιλογή.
Δεν θα χρειάζονταν προστασία τα αυγά αν δεν ήμασταν οι άνθρωποι στην παραλία, αλλά είναι άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή. Ένα από τα παράδοξα του σύγχρονου ανθρώπου είναι ότι παλεύει να προστατεύσει το περιβάλλον από τη ζημιά που ο ίδιος συγχρόνως προκαλεί...
Γεμάτη παράδοξα η ανθρώπινη φύση.
Ανάμεσα στα άλλα που έγιναν, λοιπόν, όταν ήρθε η χελώνα, είναι ότι μάθαμε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
Εμένα αυτή που μου έμεινε είναι ότι η χελώνα  επιστρέφει πάντα για να γεννήσει τα αυγά της στην παραλία στην οποία γεννήθηκε η ίδια.
Ο άνθρωπος δεν έχει τέτοιες πληροφορίες εγγεγραμμένες μέσα του, ο τόπος είναι κάτι σχετικό για μας, μετακινούμαστε στη ζωή -ή τουλάχιστον έτσι πρέπει, έτσι προχωράει ο κόσμος, με τη μετακίνηση- και τελικά επιλέγουμε εμείς την «παραλία» που θεωρούμε σπίτι μας.
Όπως όλοι σας, έχω πάει κι εγώ σε χιλιάδες παραλίες στη ζωή μου:
Αυτές τις οικογενειακές των παιδικών διακοπών, εκείνες τις έρημες και δυσπρόσιτες των εφηβικών αναζητήσεων, τις άλλες τις πιο κυριλέ και εξωτικές της εποχής που νομίζεις ότι η ευτυχία αγοράζεται...
Ώσπου, μια μέρα βρίσκεσαι σε μια παραλία, από τύχη στη δίκη μου περίπτωση, και λες «εδώ είναι. Αυτό το μέρος είναι δικό μου».
Και πάντα επιστρέφεις εκεί, όπου κι αν περιπλανηθείς.
Κατεβαίνω στην παραλία μου πολύ νωρίς το πρωί, όταν ακόμα και αυτή την εποχή είναι έρημη και ήσυχη.
Έχω συχνά το συναίσθημα ότι υπάρχει μόνο για μένα. Ότι ανοίγει ένα παραπέτασμα και η παραλία εμφανίζεται μόλις εμφανίζομαι εγώ και μετά, σαν το μυθικό Άβαλον, χάνεται και πάλι μέσα στην ομίχλη έως ότου ξανάρθω.
Εν μέρει ισχύει.
Μόνο εγώ μπορώ να τη δω με αυτόν το συγκεκριμένο τρόπο.
Σ αυτήν την παραλία, την πολύ ιδιωτική και τελικά εσωτερική μας, φέρνουμε πάρα πολύ λίγους ανθρώπους.
Αυτούς τους πάρα πολύ λίγους που λαχταράμε να μοιραστούμε μαζί τους ένα κομμάτι του πολύ ιδιωτικού μας κόσμου, ένα κομμάτι από τον εαυτό μας.
Φέρνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά.
Κι ελπίζουμε ότι θα μπορέσουν να δουν τα πράγματα όπως κι εμείς, να αγαπήσουν την παραλία μας και να μας δείξουν, με τα μάτια τους και την ίδια λαχτάρα, και τη δίκη τους.
Κάποιες φορές -σπάνιες- συμβαίνει.

**Το κείμενο της Μ.Δ. ανέβηκε στη σελίδα της, στο fb 

Δείτε εδώ τη σελίδα του Harrdog στο facebook για «Μου αρέσει» ή «Ακολουθήστε»