Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2020

«Love is the key»

Υπάρχουν μέρες που τα δώρα που παίρνουμε είναι μεγάλα, πιθανόν μεγαλύτερα κι από αυτά που αξίζουμε. Την Πέμπτη, νωρίς το βράδυ, στη Βασ. Σοφίας, έπεσα πάνω σε μία από τις πολλές φοιτητικές πορείες για τον Τζόρτζ Φλόιντ. Περπάτησα μαζί τους μέχρι την Αμερικανική Πρεσβεία, φώναξα με τη φωνή τους, πήρα δύναμη από τη δύναμή τους. Και ομορφιά, πολλή ομορφιά. Κατεβαίνοντας τη σκάλα του μετρό, στο Μέγαρο Μουσικής,
σκεπτόμουν πόσο ανάλγητο είναι το γήρας του κόσμου μας απέναντι στα νιάτα, κυρίως τη στιγμή της μέγιστης υποκρισίας και κολακείας: «Τα νιάτα θα σώσουν τον κόσμο». Όχι. Τα νιάτα πρώτα θα σώσουν τον εαυτό τους, δηλαδή την νεότητα του κόσμου, που είναι η καλοσύνη και το δίκαιο. Εάν θα χωρέσουμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι μέσα σ' αυτή την νέα ζωή θα πρέπει να το αποδείξουμε και να το κερδίσουμε με το σπαθί μας. Ως τίμιοι συνοδοιπόροι, όχι ως λαθρεπιβάτες στην πλάτη των νεότερων.

Μπροστά στο γκισέ του μετρό συνειδητοποίησα ότι έχω ξεχάσει τα πάντα: πορτοφόλι, κάρτα μετακίνησης, κλειδιά. Ψάχνοντας απεγνωσμένα τον σάκο μου για κέρματα που δεν έβρισκα, με πλησίασε ένα ευγενέστατο νεαρό αγόρι, με τη μασκούλα του, το ποδήλατό του, και μου πρόσφερε το εισιτήριό του. Ακόμα τον ευγνωμονώ και του εύχομαι όλα τα καλά στον δρόμο του.

Βγαίνοντας από το μετρό δεν πήρα μπλε λεωφορείο, προτίμησα έναν μεγάλο περίπατο μέχρι το σπίτι μου. Τώρα σκεπτόμουν πόσο αξιοθαύμαστα ευγενικά παραμένουν τα νέα παιδιά παρά τη βία, τη σκληρότητα και την αγένεια που βασιλεύει γύρω τους. Περνώντας μπροστά από το σχολείο του γιου μου, το 3ο Ενιαίο Λύκειο Αγίας Παρασκευής, είδα το γκράφιτι των παιδιών στην πρόσοψη του κτηρίου: «Love is the key». Και μετά δεν ήθελα να σκέπτομαι άλλο. Εξάλλου ποιος έχει όρεξη για σκέψεις όταν τον πιάνει η συγκίνηση από το χέρι και τον πάει;

Χριστίνα Καπετανοπούλου
(Από το fb)