Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

Συγκίνηση για τους μπαμπάδες...

Καταιγισμός στα σόσιαλ από μηνύματα για τον πατέρα στην Παγκόσμια Μέρα του. Μια μέρα από εκείνες που υπογραμμίζουν αξίες ξεχασμένες. Τα διάβασα όλα –ή σχεδόν όλα– με προσοχή• με σεβασμό• κάποια με συγκίνηση. Ιδιαίτερα αυτά που είχαν από μόνα τους μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση. Κυρίως εκείνα για τους πατεράδες που έχουν φύγει από τη ζωή και οι χρήστες τού fb μάς τους θύμιζαν, ή με τους σύστηναν, με παλιές φωτογραφίες και
με λόγια βγαλμένα από την ψυχή. «Ο Ροκ Χάτσον της ζωής μου» έγραψε συνάδελφος ανεβάζοντας τη φωτογραφία τού πατέρα του. Συγκινητικό. Το ίδιο συγκινητικές και οι φωτογραφίες μιας συναδέλφου (αγαπημένη από τα παλιά στον Τύπο) με φωτογραφίες της, παιδούλα, βλασταράκι ακόμα, πλάι στο μπαμπά-ποδοσφαιριστή τού ερασιτεχνικού. Έναν όμορφο νέο άντρα με το νευρώδες σώμα, τα σφιχτά μπράτσα, το γωνιώδες πρόσωπο και τα πλούσια μαλλιά.
Η συγκίνηση ανέβηκε στο κόκκινο με δυο-τρεις αναρτήσεις για μπαμπάδες που τα παιδιά τους δεν πρόλαβαν να τους γνωρίσουν γιατί εκείνοι «έφυγαν νωρίς», πολύ νωρίς, στα τρυφερά χρόνια που η μνήμη δεν καταγράφει πρόσωπα. Τους γνώρισαν μόνο από περιγραφές, αλλά τους λάτρεψαν• ίσως πιο πολύ από το να μεγάλωναν μαζί τους.
Να είναι πάντα καλά οι μπαμπάδες (ευχή με μεγαλύτερη σημασία τώρα που πυκνώνουν τα σύννεφα στο Αιγαίο), οι μαμάδες και –πάνω από όλους– τα παιδιά μας• αυτά που μεγάλωσαν ήδη, αυτά που μεγαλώνουν, αυτά που θα έρθουν…#Σκέψεις