Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2020

Άγριος θυμός και οίκτος...

Το πρώτο συναίσθημα ήταν άγριος θυμός για την αιμοβόρα, κτηνώδη γυναίκα, που –μασκαρεμένη– παραμόρφωσε για όλη τη ζωή του ένα κορίτσι γεμάτο χαρά και ομορφιά. Αλλά μετά τη σύλληψη, αναβλύζουν ξαφνικά και άλλα συναισθήματα. Λύπηση, οίκτος, θλίψη για τη νεαρή γυναίκα που μαζί με την καταστροφή τής Ιωάννας κατέστρεψε και
τη δική της ζωή. Το ίδιο όμορφη, το ίδιο επιτυχημένη, το ίδιο μορφωμένη, αλλά επίσης κατεστραμμένη. Φυσικά, ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΛΟΓΙΑ για την ίδια και για το έγκλημά της.

Κατανόηση μόνο για τους γονείς, και συγγενείς, της μιας και της άλλης. Των μεν που δεν θα ξαναδούν το παιδί τους όπως ήταν, σωματικά και ψυχικά• των δεν που βλέπουν το δικό τους παιδί να σέρνεται σαν μαύρο άδειο τσουβάλι στις ανακρίσεις και στη Δικαιοσύνη. Οίκτος γα την κατάντια. Το πλάνο τής μεταγωγής της που παίχτηκε με αμέτρητες επαναλήψεις στην τηλεόραση, είναι ένας εφιάλτης που θα τον ζουν για πάντα στη ζωή τους. Βέβαια, είναι ασύγκριτα μικρότερος εφιάλτης από αυτόν που θα ζει η Ιωάννα. #Σκέψεις