Σάββατο, 25 Απριλίου 2020

Το δέντρο που δεν άγγιξα ποτέ

Μπουμπούκια, άνθος σε πλήρη ανάπτυξη και πορτοκαλάκια δεμένα ήδη. Όλες οι φάσεις της άνθησης σ' ένα μικρό κλαράκι. Το δέντρο είναι πορτοκαλιά ματσίτικη, όπως τη λέμε εδώ, από το αίμα βγαίνει η λέξη, αιματσάκι το λένε υποκοριστικά, αιματσίτικη η πορτοκαλιά που κάνει σαγκουίνια. Παλιό δέντρο, σε πλήρη ανάπτυξη και συνεχή αφθονία, ακόμη τα πορτοκάλια τα περσινά είναι στα κλαδιά της, την βρήκα εδώ τότε που πρωτοήρθα, με υποδέχθηκε και δεν την έχω αγγίξει ποτέ με πριόνι ή
ψαλίδι, όπως και όλα τα ξινά του χωραφιού δεν τα έχω αγγίξει ποτέ παρά μονάχα για να κόβω τους καρπούς τους, πλην τις νεραντζιές που τις μπόλιασα και τις έκανα λεμόνι. Τα ξινά δεν τα αγγίζουμε, μου έλεγε ένας γέροντας εδώ, κόντρα σε όλους που τα κλαδεύουν κάθε Απρίλη, άλλοι παραδοσιακά, προσεκτικά δλδ, αφαιρώντας τα ξεράδια και ανοίγοντας παράθυρα για να περνάει το φως, άλλοι σύγχρονα, αλύπητα δλδ, με βενζινοπρίονα κατακρεουργούν τα δέντρα και τα φτιάχνουν έτσι ώστε να μην έχουν καμία σχέση με τα περιβόλια που είχε η Χίος η μυροβόλος ανέκαθεν.

Γιάννης Μακριδάκης 
(Ανάρτηση του συγγραφέα, που είναι και φυσικός καλλιεργητής, στο fb)