Κυριακή, 19 Απριλίου 2020

Η τροφή των αναμνήσεων...

Οι γιορτές είναι η τροφή των αναμνήσεων• για τις οικογενειακές στιγμές• για την εικόνα μας που έχει αλλάξει• φυσικά για τους αγαπημένους απόντες• και φυσικότερα για τα παιδικά χρόνια που είχαν τη δική τους διάσταση; Στα Πάσχα της παιδικής αθωότητας οργίαζαν οι γεύσεις• και οι μυρωδιές• και τα χρώματα. Σήμερα ακούγεται γλυκερό και σαν εικόνα μοιάζει με χυμένο μέλι από πεσμένο  βάζο, αλλά έτσι ήταν.

Οι πιο γοητευτικές αναμνήσεις είναι οι παιδικές. Αναμνήσεις που γίνονται γοητευτικότερες όσο σκαρφαλώνουμε στις ηλικίες προχωρώντας προς εκείνη από όπου θα γίνει η πτώση στο κενό τής λήθης. Στα Πάσχα και στα Χριστούγεννα γιορτάζουν πρώτα τα παιδιά και ύστερα όλοι οι άλλοι. Γι’ αυτό τους δίνουμε προτεραιότητα. Γιατί φτιάχνουν εκείνες τις παραμυθένιες εικόνες που τις παίρνουν μαζί τους, σαν εφόδιο δύναμης, για τα χρόνια τής ενήλικης ζωής. Και γι’ αυτό η φροντίδα μας τούτες τις δύσκολες μέρες, ας είναι το να περάσουν καλύτερα τα παιδιά –όσο γίνεται.

Σύμφωνοι, οι φετινές εικόνες που θα προβάλουν στο μέλλον τους δεν θα έχουν μυρωδιές από βανίλια, φρέσκια ζύμη, ψημένο τσουρέκι, ανθισμένο κήπο, φρεσκοπατημένο γρασίδι στον αγρό, ασβεστωμένες αυλές, πυρωμένα κάρβουνα, καμένο μπαρούτι, λιωμένο κερί, ζεσταμένο λιβάνι και κουζίνα γεμάτη υδρατμούς.

Θα έχουν πολλούς τοίχους, πολλές κλειστές πόρτες, πολύ κενό, πολύ μπαλκόνι, πολύ λίγους ανθρώπους γύρω τους. Αλλά ας τα πείσουμε ότι όλο αυτό που συμβαίνει (και όσα ήξεραν και δεν συμβαίνουν) είναι αποτέλεσμα της υπευθυνότητας που έχουμε, και έχουν, ως πολίτες. Ας τους πούμε πως αυτή είναι μια παρένθεση στη σειρά των χρωματιστών εικόνων που θα θυμούνται στο μέλλον. Και πως τα καλύτερα Πάσχα είναι αυτά που θα έρθουν.

Καλή Ανάσταση, με ό,τι ποθούμε πάνω από όλα, όλοι: πρώτα υγεία, ύστερα δουλειά, ηρεμία και ευημερία. Για να έχουμε τα καλύτερα Πάσχα μπροστά, στο μέλλον.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το κείμενο είναι προγραμματισμένο να ανέβει αυτόματα στο και 1΄ της Κυριακής του Πάσχα. Στο παρά 1΄ θα έχουμε βγει στο μπαλκόνι για να «δούμε» και να «ακούσουμε» την Ανάσταση. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία• με την ευχή να είναι η τελευταία τέτοια και να μείνει στο βιβλίο των αναμνήσεων μια λευκή σελίδα που δεν θέλουμε να τη θυμόμαστε• αν και θα τη θυμόμαστε περισσότερο από πολλές άλλες πασχαλινές σελίδες. 

Διον. Βραϊμάκης