Σάββατο, 7 Μαρτίου 2020

Ο χαμένος προσανατολισμός, και το τέλος, μιας Σελίδας...

Σημασία στην Ενημέρωση έχει –και όταν ακόμα χάνεις τους οικονομικούς στόχους σου– να μη χάνεις τον δρόμο σου. Σημασία έχει να είσαι δημοσιογραφικά αξιοπρεπής, σε μια εποχή που η έννοια της αξιοπρέπειας ταλαιπωρείται, η σταθερότητα στη γραμμή χάνεται και η σοβαρότητα αποδεικνύεται συχνά σοβαροφάνεια.
Η Νέα Σελίδα προσπάθησε
να καθιερωθεί στον Τύπο. Μπορεί ανορθόδοξα· μπορεί με υπερβολική κομματικοποίηση· μπορεί χωρίς στοιχειώδεις δημοσιογραφικές ισορροπίες για να μη χαρακτηριστεί άτυπο «όργανο». «Έπαιξε» πολύ δυνατά Σύριζα (δείτε εδώ, στον Harddog, μια σειρά από πρωτοσέλιδα) αλλά αυτό ήταν με ημερομηνία λήξης.

Όπως και να έχει, σωστά ή λάθος, έτσι πορεύτηκε και έτσι αποδέχτηκε το (όποιο) κοινό της την εφημερίδα μιας οικογένειας με βαρύ, σεβαστό, όνομα στον εκδοτικό χώρο (και στον πολιτικό). Ώσπου, μετά την αλλαγή στο πολιτικό τοπίο, η Νέα Σελίδα έχασε τον προσανατολισμό της και άρχισε να κουτουλάει στους τοίχους των αδιεξόδων. Σαν τυφλή· σαν χαμένη· σαν η απόγνωση να της θόλωσε το μυαλό.

Και σε αυτήν την εντυπωσιακή κωλοτούμπα χάθηκε η όποια πολιτική αξιοπιστία. Το έκανε για να κρατηθεί από κάπου, για να σωθεί· αλλά δεν σώθηκε. Η Νέα Σελίδα έκλεισε, κάνοντας τους εργαζόμενους να φωνάζουν (διαβάστε εδώ, στους Zoornalistas) ότι «δεν είμαστε ποντίκια» και να κατηγορούν τον εκδότη για διαρροή σεναρίων και άλλα καθόλου τιμητικά.

Η Νέα Σελίδα ανέστειλε την έκδοσή της δικαιώνοντας τη γεμάτη δηλητήριο και ειρωνεία πρόβλεψη που έκανε ο Γιάννης Πρετεντέρης πριν από έναν (και κάτι) χρόνο. Τότε είχε απαριθμήσει τέσσερις εφημερίδες που θα έκλειναν ως το Σεπτέμβρη (δείτε εδώ, στον Harddog, τα περί προφητείας). Η τέταρτη κατά σειρά ήταν η Νέα Σελίδα που διέψευσε την πρόβλεψη μόνο ως προς τον χρόνο του κλεισίματος. Οι άλλες τρεις τον διαψεύδουν ακόμα.