Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2020

...θα το βάλω μέσα στο κεφαλάρι, να δει λίγο Άνοιξη...

-Κάθε πρωί πάω στο νεκροταφείο να ανάψω το καντήλι του αντρός μου του Δημήτρη, να του κάμω παρέα. Κάθε πρωί δέκα χρόνια τώρα. Παντρεμένοι ήμαστο σαράντα τέσσερα χρόνια. Πάω, γκιαρμίζω και του μιλώ, βρέξει χιονίσει πάω. Σίγα σιγά
φτάνω, μακριά είναι μα πάω. Του λέω για τα παιδιά στην Αμερική, με πήρε τηλέφωνο την Παρασκευή ο μεγάλος, για τα εγγόνια, ηκάμασι λέει μια γιορτή με κουστούμια, για τις εκλογές, για το επίδομα, ;o,τι θυμηθώ. Να, βλέπεις το κλωνί αυτό τη μυγδαλιά; Πιάσανε και ανθίζου, θα του το πάω, πλιό, να του πω ότι ανοίγει πάλι ο καιρός, θα το βάλω μέσα στο κεφαλάρι να δει λίγο Άνοιξη...

Γιώργος Τυρίκος 
(Από το fb)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ Γ. ΤΥΡΙΚΟΥ:
1) Το νυχτερινό μυστικό της γριάς Τσακούδαινας και του σκαμνιού...
2) «Όπου πετρέλαιο και δυστυχία, γιε μου»