Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

Αγώνας δρόμου, και λατρεία, για τις αρνητικές ειδήσεις

Ο μπαμπάς μου είχε μια λατρεία στις αρνητικές ειδήσεις. Και μάλιστα στις πέταγε στα μούτρα χωρίς προειδοποίηση. Π.χ άνοιγες την εξώπορτα. Μπαμπάς: πέθανε ο τάδε. Κι άμα του έλεγες, βρε μπαμπά, πες πρώτα μια καλημέρα, σου έλεγε:
Καλημέρα! Πέθανε ο τάδε. Εσύ (εγώ) δεν μας λες να λέμε κατευθείαν την είδηση; Ε, αυτή είναι η είδηση. Πέθανε ο τάδε. Το παρατηρώ αυτό ως τάση στο φέις. Πολλοί και αγαπημένοι και αξιόλογοι φίλοι έχουν μια λατρεία στο αρνητικό. Χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους έχουν ριχτεί σ´έναν αγώνα δρόμου ποιος θα μας πει πρώτος ΤΗΝ αρνητική είδηση. Θα πεθάνουμε όλοι. Εντάξει ρε παιδιά. Πείτε πρώτα μια καλημέρα. Καλημέρα! Θα πεθάνουμε όλοι! Υπάρχει ψυχολογική εξήγηση για το φαινόμενο, αλλά δεν έφαγα εγώ μια περιουσία στους ψυχολόγους για να σας πω τζάμπα το μυστικό.

Ευγενία Χριστοπούλου 
(Ανάρτηση της δημοσιογράφου στο fb)