Παρασκευή 6 Μαρτίου 2020

Το Δέντρο συνεχίζει να εκπλήσσει

«Ο Κώστας Φόλλας έχει παραδώσει μια πλήρη, εξαιρετικά συγκροτημένη δουλειά για ένα τόσο σημαντικό ιστορικό γεγονός, που αξίζει την προσοχή μας». Μικρό απόσπασμα από την εξαιρετικά θετική κριτική του Ριζοσπάστη για το Ένα Δέντρο Θυμάται, που μετά από μια σειρά προβολών σε φεστιβάλ, εθνικά και διεθνή, εκδηλώσεις, στην τηλεόραση, ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παίζεται για πρώτη φορά σε
κινηματογραφική αίθουσα και συγκεκριμένα στο Studio της πλατείας Αμερικής. Για το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου και φίλου Κώστα Φόλλα, ο Ριζοσπάστης γράφει τα εξής:

«Η ταινία καταγράφει την ιστορία του Λίντιτσε, το οποίο οι ναζί ισοπέδωσαν και εξαφάνισαν - κυριολεκτικά - στο πλαίσιο των αντιποίνων για τη δολοφονία του ναζιστή, υψηλόβαθμου στελέχους των Ες Ες και επικεφαλής του Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας, Ράινχαρντ Χάιντριχ, στην Πράγα το 1942. 1.300 άμαχοι, μεταξύ των οποίων 200 γυναίκες, σφαγιάστηκαν ως αντίποινα. 82 παιδιά εξοντώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα σπίτια του Λίντιτσε καταστράφηκαν και μπουλντόζες ισοπέδωσαν ό,τι απέμεινε. Διατάσσεται από τους ναζί η εκτύπωση χαρτών χωρίς το όνομα της πόλης. Στο χωράφι που κάποτε υπήρχε η πόλη, σπέρνεται σιτάρι...
»Ωστόσο, το μικρό τσεχικό χωριό, που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, όχι μόνο δεν σβήστηκε από τον χάρτη, όπως επιθυμούσε ο Χίτλερ, αλλά αντίθετα αποτελεί, πλέον, παγκόσμιο σύμβολο στον αγώνα κατά του φασισμού.
»Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει συνεντεύξεις επιζώντων και ιστορικών, όπως και πλούσιο αρχειακό υλικό, μεταξύ άλλων με την καταστροφή του χωριού, κινηματογραφημένο από τα γερμανικά συνεργεία ώστε να «καυχηθούν για το επίτευγμά» τους. Εχει σφιχτή σεναριακή δομή, λιτή σκηνοθεσία, ωραία δεμένη με το πλούσιο αρχειακό υλικό και τις συνεντεύξεις επιζώντων της σφαγής και των όσων επακολούθησαν. Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει από τη δολοφονία του Χάιντριχ, του χασάπη της Πράγας, όπως έμεινε στη συνείδηση του λαού. Ακολουθούν η σφαγή του Λίντιτσε και τα επακόλουθά της: Εξόντωση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, υιοθεσία παιδιών, όσων είχαν άρια χαρακτηριστικά, από οικογένειες Γερμανών. Στη συνέχεια παρακολουθούμε το ξαναχτίσιμο του χωριού, τον αγώνα για την εύρεση των χαμένων παιδιών και την επιστροφή τους στις μανάδες, όσες είχαν απομείνει, τη δίκη της Νυρεμβέργης, τα ευτυχισμένα χρόνια του σοσιαλισμού, που κατά τη διάρκειά του το Λίντιτσε από ένα ατελείωτο χωράφι με ομαδικούς τάφους μετατράπηκε στη μικρή και όμορφη πόλη που είναι σήμερα και την ανάδειξή του σε αντιφασιστικό μνημείο για την ανθρωπότητα».