Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Το Ραδιόφωνο γιορτάζει, αλλά ας πούμε μια ευχή και για την Εφημερίδα...

Η Τηλεόραση έχει τη λάμψη, το Ραδιόφωνό το κύρος. Η Τηλοψία είναι πεταλουδίτσα, η Ραδιοφωνία κυρία. Το Ραδιόφωνο είναι το Μέσο που αντέχει στον χρόνο. Απειλήθηκε όταν ενέσκηψε τη δεκαετία του ΄60 το πρωτόγνωρο ηλεκτρινικό «θαύμα», η Τηλεόραση (που μας πήρε από τις καρέκλες δίπλα από τον δέκτη και μας κάθισε στις πολυθρόνες απέναντι από το «κουτί»), αλλά ξανακέρδισε θέση σε
υψηλό βάθρο. Αντίθετα με την Εφημερίδα που κλονίστηκε συθέμελα όταν ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση (γι’ αυτό πολλοί διευθυντές έψαχναν τότε για την «μετα-τηλεοπτική» εφημερίδα), αντιστάθηκε κάπως μετά από το πρώτο κύμα, αλλά σαρώθηκε από το Διαδίκτυο όταν μας κατέκλυσε από παντού: από pc, από λάπτοπ, από τάμπλετ, από  έξυπνα κινητά. 


Το Ραδιόφωνο δεν επιπλέει απλώς, ταξιδεύει!  Η Εφημερίδα βούλιαξε και βυθίζεται στα αδιέξοδά της. Το Ραδιόφωνο τα έχει όλα –ή τουλάχιστον μπορεί να τα έχει–  στους σταθμούς που σέβονται το παρελθόν του, όπως κατά κανόνα η δημόσια Ραδιοφωνία. Το Ραδιόφωνο είναι ενημερωτικό, ψυχαγωγικό, παρεΐστικο, παιδευτικό, διαδραστικό, γρήγορο. Σου δίνει βήμα, μιλάς, παρεμβαίνεις, υπάρχεις όχι μόνο ως παθητικός δέκτης αλλά και ως ενεργός ακροατής. Το Ραδιόφωνο είναι Φωνή και γι αυτό, δίνει τροφή στη φαντασία. Το Ραδιόφωνο είναι αυτό που φοβάται η μοναξιά στη νυχτερινή κυριαρχία της. Το ακούς παντού, το έχεις οποιαδήποτε ώρα –κυριολεκτικό οποιαδήποτε. Είναι για πολύ πρωινούς, για ξενύχτηδες, για ημερήσιους.

Το Ραδιόφωνο όταν άφησε τις παλιές συσκευές με το πλέγμα μπροστά από τα ηχεία, τις λυχνίες και το κεντητό σεμεδάκι για στολίδι (κάποιες νοικοκυρές του έραβαν και πάνινη θήκη για να μην σκονίζεται!) εξελίχθηκε σε ευκίνητο τρανζίστορ, μπήκε στο αυτοκίνητο, στο κινητό και μέσω ίντερνετ  στέλνει τη φωνή του στις άκρες του Κόσμου.

Η Εφημερίδα έβαλε χρώμα, πρόσθεσε σελίδες, μίκρυνε σχήμα, μοίρασε δώρα –από σπίτια έως χαλιά και από βιβλία έως φραντζόλες ψωμιού (στα αλήθεια, συνέβη!)–  αλλά συνεχώς χάνει κοινό, συρρικνώνεται, οπισθοχωρεί. Φταίει και αυτή (οι άνθρωποί της δηλαδή), αλλά φταίει και η φύση της. Είναι το παλιό που δεν ανανεώνεται, το Μέσον που –δυστυχώς– έχει ξεπεραστεί και ας παραμένει το ΠΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ και το πιο έγκυρο  από κάθε άλλο.

Με δυο λόγια, το Ραδιόφωνο έπεσε και σηκώθηκε· η Εφημερίδα έπεσε και τσακίστηκε. Πολύ δύσκολο να σταθεί πάλι όρθια, αλλά ας το ελπίσουμε. Σήμερα καθώς τιμάμε το Ραδιόφωνο που γιορτάζει, ας κάνουμε και μια ευχή για την Εφημερίδα –την κακογερασμένη γιαγιά της Ενημέρωσης. Αυτήν αγαπάμε περισσότερο, είναι αλήθεια –αλλά ξέρουμε ποιο είναι πλέον το ανάστημά της.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Όντας τακτικός ακρατής του Ραδιοφώνου (πολύ περισσότερο απ’ όσο θεατής της Τηλεόρασης) άκουσα αρκετά αφιερώματα στην Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. Μου άρεσε (από όσες εκπομπές παρακολούθησα ως αυτή την ώρα –κάποιες αποσπασματικά, σε μετακινήσεις) η πρωινή στο Δεύτερο και η, λίγο πιο πρωινή, στον Real fm με Γιώργο Χουδαλάκη, Στεφανία Κασίμη και Ιωσήφ Καλαμαράκη. O τελευταίος έδωσε με τα ηχογραφημένα αποσπάσματα από το αρχείο του τον ιδιαίτερο τόνο. Το αποτέλεσμα (και από τους τρεις) πολύ καλό.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Δεκάδες οι ραδιοφωνικές φωνές που με έχουν γοητεύσει· κάποιες σημερινές και μάλιστα φίλων. Δεν θα αναφέρω καμία γιατί μπορεί να ξεχάσω άλλες σημαντικές, και θα ήταν άδικο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3: Κάθε χρόνο, τέτοια μέρας, ψάχνω στα τηλεοπτικά προγράμματα να δω αν παίζεται το πολύ καλό Μέρες Ραδιοφώνου, του Γούντι Άλεν –δεν το βρίσκω. Θα το ξαναψάξω το βράδυ, αλλά λίγες οι πιθανότητες…

Διον. Βραϊμάκης

(Η σελίδα του Harddog στο facebook είναι εδώ για «Μου αρέσει», αν φυσικά σας αρέσει, ή για «Ακολουθήστε»)