Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Ο Μ. Τσόχος για τον Άλεξ, τον μοντέρ που έφυγε στα 39 του ξαφνικά...

{...) Ένα τέτοιο παιδί ήταν και ο Αλεξ, ο οποίος χθες το μεσημέρι σε ηλικία 39 ετών μας… αποχαιρέτησε ξαφνικά. Ο Αλεξ ήταν ένας καλλιτέχνης με την αληθινή έννοια του όρου. Μία ταξιδιάρα ψυχή, με ένα βλέμμα που σου έδινε την αίσθηση ότι κοιτούσε μονίμως στο άπειρο και ένα ζεστό χαμόγελο που σε έκανε να πιστεύεις, ότι στη ζωή του δεν έχει υπάρξει λεπτό που δεν ήταν χαμογελαστός.

Δεν ήταν φίλος μου, ήταν απλά συνεργάτης μου και μάλιστα όχι στενός, υπό την έννοια ότι δεν δουλεύαμε μαζί συχνά. Δεν χρειάζονταν όμως να είναι κολλητός σου ο Αλεξ για να τον καταλάβεις και ως άνθρωπο και ως επαγγελματία και ως καλλιτέχνη.

Μερικές ώρες μαζί του, δίπλα του, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μπροστά από μερικές οθόνες και την μονταζιέρα έφταναν. Γνωριστήκαμε και δουλέψαμε μαζί πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια, για ένα ντοκιμαντέρ της Cosmote TV για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Λέστερ. Εκεί διαπίστωσα μέσα σε λίγα λεπτά την καλλιτεχνική φύση του ανδρός, την αγάπη για την δουλειά, για αυτό που έκανε, την σημασία στην λεπτομέρεια, το καρέ που έπρεπε να είναι σε απόλυτη αρμονία με την μουσική και το σπικάζ, την πινελιά της φαντασίας που περνούσε στα μάτια σου μέσα από την τεχνολογία. Ατελείωτες ώρες, μετά το πέρας της βάρδιας του για να είναι το αποτέλεσμα όχι απλά καλύτερο, αλλά τέλειο στα μάτια του.

«Το ζεις, το καταλαβαίνεις, το νιώθεις, σε παίρνει μαζί του, σου λείπει κάτι, μήπως να ανέβει η μουσική λίγο εδώ, μήπως τα κοντινά να γίνουν πιο εκφραστικά, λίγο πιο αργή η κίνηση, μήπως το πέρασμα να γίνει με άλλο πλάνο, ταξιδεύεις μαζί του ρε παιδί μου…», ο Αλεξ και οι ανησυχίες του.

Ατελείωτες ώρες μετά το πέρας της βάρδιας του και ο Αλεξ εκεί να μου λέει. «Φίλε θα φύγουμε μόνο όταν θα ανατριχιάζεις με αυτό που βλέπεις και ακούς. Αν δεν ανατριχιάζεις δεν είναι καλό, αν δεν σε διαπερνά, δεν μετράει μία…». Κι εγώ εκεί με τις παραξενιές μου, να τολμώ μερικές φορές να κάνω και υποδείξεις. Και αυτός να ακούει όχι απλά με υπομονή, αλλά με διάθεση, να πάρει ακόμη και από κάποιον άσχετο με το μοντάζ την ιδέα του, να ακούσει αυτό που εγώ φαντάστηκα και να το κάνει εικόνα. Να πιάνει στα χέρια του το πληκτρολόγιο και να κάνει μικρά θαύματα.

Ναι ρε φίλε, όταν ο μοντέρ είναι σαν τον Αλεξ, το μοντάζ δεν είναι μόνο μία σπουδαία τέχνη, είναι μαγεία… {...}

** Απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Τσόχου στο gazzetta.gr για τον ξαφνικό θάνατο ενός νέου ανθρώπου, ενός μοντέρ του Cosmote TV με πολύ μεράκι και πολλή τρέλα για τη δουλειά του, όπως τον περιγράφει ο αρθρογράφος.
Δείτε εδώ ολόκληρο το κείμενο