Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Σαν σήμερα στον Harddog, γράφαμε...

Δημοσίευση 10 Δεκεμβρίου 2014

Ο Νίκος Ρωμανός είχε συμπληρώσει τεσσάρων εβδομάδων απεργία πείνας διεκδικώντας, αν και φυλακισμένος, το δικαίωμα να παρακολουθεί τα μαθήματα
των σπουδών του. Από το Διαδίκτυο είχαμε πάρει το σχόλιο συναδέλφου δημοσιογράφου, που ακολουθεί. Ο τίτλος που βάλαμε ήταν: «Με τρομάζει το πείσμα του Ρωμανού, με τρομάζει ο θυμός αυτής της γενιάς»

Το αποφεύγω συστηματικά αυτό το θέμα εδώ και μέρες. Κάθε σκέψη μπορεί αυτόματα να σε τοποθετήσει στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο. Πρέπει όμως να πω τι σκέφτομαι, όπως πρέπει να το κάνουμε και όλοι μας. Όχι τίποτε άλλο, μήπως οι απόψεις μας οδηγήσουν ΚΑΠΟΤΕ σε σύνθεση, έτσι για αλλαγή. Με τρομάζει το πείσμα του. Με θυμώνει ο τρόπος που επέλεξε να παλέψει την κοινωνική αδικία (ληστεία τραπεζών κτλ). Αυτό όμως που με τρομάζει και με εξοργίζει περισσότερο απ' όλα είναι το μέγεθος του θυμού που έχει προκαλέσει αυτή η κοινωνία σε αυτήν την γενιά. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι γονείς τους, οι κυβερνώντες, εγώ κι εσύ. Είναι τέτοια η εσωτερική τους έκρηξη που τούς οδηγεί στον αυτοχειριασμό. Δεν μπορεί, παιδιά, κάτι φταίει. Αυτό που φταίει το αφήνουμε να διαιωνίζεται. Γινόμαστε θεατές. Επιλέγουμε υπεραπλουστευτικά στρατόπεδο και τελειώνει η ιστορία. Ελπίζουμε στην ύφεση που έρχεται κατά καιρούς και με αιμοδιψή διάθεση ξαναθυμόμαστε το στρατόπεδό μας όταν πλησιάζει το μπαμ.

Η πραγματικότητα που οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση, είναι σύνθετη και το γκρι της οφείλεται στο μαύρο που έχουμε προσθέσει όλοι, ο καθένας στο μερίδιο που τού αναλογεί. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΛΥΣΗ ΖΩΗΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΘΕΙ Η ΒΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ. Μόνο έτσι διδάσκεται ο ανθρωπισμός που θα ξαναφέρει τις ισορροπίες στην κοινωνία μας.

Κατερίνα Νικολοπούλου (η δημοσιογράφος σε ανάρτησή της στο facebοοκ)