Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Μια ταινία που θέλει... υπομονή

Ο «ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ» ΣΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΠΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΑΝ

Είναι ερευνητής των ήχων, αυτοδίδακτος, αφιερωμένος με ψυχή και σώμα σε αυτό που κάνει –μπορείς να τον πεις και γητευτή των υπόηχων που τους ανακαλύπτει μέσα στις σιωπές. Όλο αυτό το κάνει επάγγελμα, προσφορά στην κοινωνία. Τον καλούν στα σπίτια τους για να λύσει προβλήματα, προφανώς ψυχογενή, που προκαλούνται από τους ήχους που δεν είναι σε αρμονία με το προσωπικό τους
περιβάλλον. Το επάγγελμά του: συντονιστής σπιτιού. Εντάσσει τους ήχους κάθε συσκευής, ή οποιασδήποτε άλλης πηγής, σε κάποια μουσική νότα. Ο ήχος του μοτέρ του ψυγείου είναι Ντο, της φριτέζας Σι κ.λπ. Ερευνά τους ήχους κάθε σπιτιού σε σχέση με την τονικότητα της γειτονιάς, επισκέπτεται το Σέντραλ Παρκ και μετράει με ειδική συσκευή τους ήχους του σε διάφορα σημεία, ενώ φαινομενικά κυριαρχεί η σιωπή.

Παράλληλα, προσπαθεί να πείσει επιστημονικούς φορείς για τη σοβαρότητα της έρευνάς του, αναζητά χορηγίες και συνεχίζει να επισκέπτεται σπίτια πελατών ερευνώντας με επιμονή, με πάθος, ένα προς ένα, διάφορα σημεία και αντικείμενα –συσκευές λόγου χάρη ή ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο στο πάτωμα– που μπορεί να τους επηρεάζουν συναισθηματικά, ψυχολογικά. Ώσπου, βρίσκεται μπροστά στον γρίφο μιας πελάτισσας που νιώθει κούραση, προφανώς ψυχολογική, από τη δουλειά της και ζητάει τη βοήθειά του. Εντοπίζει το πρόβλημα στον ήχο της... φρυγανιέρας, η πελάτισσα την αλλάζει, αλλά το πρόβλημα συνεχίζεται –όπως συνεχίζεται η προσπάθεια της αναγνώρισης δουλειάς του έως την στιγμή που αρχίζουν να «κλέβουν» στοιχεία της έρευνάς του. Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και ο έρωτας, που επίσης κινείται γύρω από την αναζήτηση των επιβλαβών «αθόρυβων» ήχων.

Πριν δω τον Ήχο της Σιωπής (The Sound of Silence) στις Νύχτες Πρεμιέρας, πριν από μία εβδομάδα, διάβασα ένα εισαγωγικό κείμενο (δεν θα τον έλεγα κριτική) που ζητούσε από τον θεατή υπομονή για να φτάσει ως το τέλος της ταινίας που θα ερχόταν η δικαίωση με ένα καταπληκτικό, έλεγαν, φινάλε. Οπλίστηκα με υπομονή, είδα ότι το κινηματογραφικό «πείραμα» έχει πρωτοτυπία και ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος δεν ένιωσα ένα ευχάριστο ενανηντάλεπτο. Αργό, στατικό, κουραστικό.

Και γιατί, αλήθεια, μια κινηματογραφική δημιουργία να χρειάζεται υπομονή; Μπορεί όταν η ταινία έρθει στις αίθουσες να εκτιμηθεί (ίσως και να αποθεωθεί) από την κριτική, αλλά αν συμβεί αυτό νομίζω θα έχουμε πάλι μια μεγάλη διάσταση κοινού και κριτικών. Συνηθισμένη υπόθεση...