Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Χωρίς τον Γιάννη η Εθνική μας θα φορούσε εξαρχής στολή κομπάρσου

Στο ξεκίνημα του Μουντομπάσκετ, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήταν το κεντρικό πρόσωπο της διοργάνωσης. Ουδέποτε έχω δει τόση λατρεία για έναν μπασκετμπολίστα σε ξένο γήπεδο, όση συσσωρεύτηκε για τον άνθρωπό μας στις κερκίδες της Ναντζίνγκ.
Ταυτόχρονα, ο MVP του ΝΒΑ ενσάρκωνε τις ελπίδες
των Ελλήνων φιλάθλων για μία διάκριση, την πρώτη μετά από 10 χρόνια.
Η παρουσία του ανάγκασε τα γραφεία στοιχημάτων να θεωρήσουν την Εθνική φαβορί για μετάλλιο και τη FIBA να ανεβάσει την Ελλάδα πολύ ψηλά στην εικονική κατάταξη των ομάδων.
Χωρίς τον Γιάννη, η αποτυχημένη ή απούσα σε προηγούμενες διοργανώσεις Εθνική μας θα φορούσε εξαρχής στολή κομπάρσου.

Ωστόσο, το πηλίκο έβγαλε μία από τα ίδια. Τι ακριβώς πήγε λάθος; Ποιο από τα στοιχεία της εξίσωσης διάβασαν διαφορετικά όσοι περίμεναν θαύματα από τον 24χρονο Έλληνα; Ποιο είναι το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί;

Η απάντηση βρισκόταν από την αρχή μπροστά στα μάτια μας και επισημάνθηκε πολλές φορές.
Απλώς, ελπίζαμε ότι ο Γιάννης θα έβρισκε τρόπους να ξεπεράσει το πρόβλημα ή ότι οι συμπαίκτες του θα τον βοηθούσαν να τους βοηθήσει περισσότερο από ό,τι το έκαναν.
Το πρόβλημα, με τον Γιάννη, ήταν το ίδιο το μπάσκετ.

Για την ακρίβεια, οι διαφορετικοί κανονισμοί της FIBA. Για έναν μπασκετμπολίστα με τα ειδικά χαρακτηριστικά του Γιάννη Αντετοκούνμπο κανόνας των «αμυντικών τριών δευτερολέπτων» αλλάζει όλο το παιχνίδι.

Στο ΝΒΑ, ο αμυνόμενος παίκτης επιτρέπεται να μαρκάρει χώρο, αλλά μόνο για 2,9 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια, οφείλει να επιστρέψει άρον άρον στον προσωπικό του αντίπαλο. Ειδάλλως, η ομάδα του τιμωρείται με τεχνική ποινή.

Με άλλα λόγια, στο ΝΒΑ απαγορεύεται η ζώνη, όπως απαγορευόταν ανέκαθεν. Ο σχετικός κανονισμός έχει εκσυγχρονιστεί και εξειδικευτεί, αλλά η φιλοσοφία του παραμένει σε ισχύ.

Στο διεθνές μπάσκετ, όλα όσα προαναφέρθηκαν αποτελούν νεκρό γράμμα. Επιτρέπονται τα πάντα στους πάντες, δίχως ενοχλητικούς περιορισμούς και διαιτητές που μετράνε μέσα τους τα δευτερόλεπτα.

Εάν ένας προπονητής αποφασίσει να αμυνθεί με σχηματισμό «πέντε ακούνητες καρέκλες», με γεια του και με χαρά του.

Εάν στείλει και τους πέντε λεβέντες του να μαρκάρουν επί 40 λεπτά τον πιο επικίνδυνο παίκτη του αντιπάλου, αγνοώντας επιδεικτικά τους υπολοίπους, γιασάν του μάγκα.
Εάν τους βάλει όλους να περιμένουν κάτω από το καλάθι σαν τερματοφύλακες τύπου Γκομπέρ, έχει κάθε δικαίωμα να το πράξει.

«Εδώ είναι πολύ πιο εύκολο να σταματήσει κάποιος τον Γιάννη», παρατήρησε, κάπως έκπληκτος, ο Γκρεγκ Πόποβιτς. «Ας μάθει να σουτάρει πιο αποτελεσματικά για να γίνει ασταμάτητος», ήταν η κρυμμένη ανάμεσα στις λέξεις σκέψη του.

Η πινακοθήκη του Μουντομπάσκετ γέμισε από ενσταντανέ που έδειχναν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να παλεύει εγκλωβισμένος ανάμεσα σε τρία, τέσσερα ή και πέντε κορμιά. Το ίδιο και τα γυμνά μάτια μας.

Όποτε ο Greek Freak παραλάμβανε τη μπάλα στην κορυφή, έβλεπε μπροστά του κρεάτινο τείχος. Όλοι περίμεναν αυτόν και ουδείς ενδιαφερόταν για τις κινήσεις των άλλων Ελλήνων παικτών.
Πολλές φορές, ο Γιάννης κατέβασε το κεφάλι και επιτέθηκε σαν ταύρος σε υαλοπωλείο. Η συμπάθεια των διαιτητών ήταν ένα έξυπνο ποντάρισμα, αλλά σπάνια κάθισε η γκρίζα μπίλια στο «34».

Ο απολογισμός των 6,8 ελευθέρων βολών σε κάθε αγώνα είναι πενιχρός και μάλλον απογοητευτικός, ενώ δεν πέρασε ματς χωρίς να καταλογιστεί ένα, έστω, επιθετικό φάουλ στον αστέρα της Εθνικής Ελλάδας.

Το αντανακλαστικό του Γιάννη δεν είναι να παίξει ένας εναντίον όλων, αλλά να μαζέψει γύρω του την άμυνα και να μοιράσει παιχνίδι στους ακροβολισμένους συμπαίκτες.

Ίσως παραήταν ομαδικός εδώ στην Κίνα, από τη στιγμή μάλιστα που η Εθνική δεν διέθετε αξιόπιστους σουτέρ. Όποτε ο Γιάννης αποφάσιζε να πάρει την κατάσταση στους ώμους του, με μάτι που γυάλιζε, γινόταν πιο αποτελεσματικός (...)

**Απόσπασμα από άρθρο-ανάλυση του Νίκου Παπαδογιάννη στο gazzetta.gr. Ένα άρθρο-τομή και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δείτε το ολόκληρο εδώ.