Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

Θα σας διηγηθώ το θάνατό μου («Εγώ, ο σκύλος...»)

«Η ΜΟΝΗ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ»

Τσιμάρας Τζανάτος: είναι ηθοποιός, είναι συγγραφέας, είναι ποιητής. Άριστος σε όλα, συνταρακτικός στην τελευταία του ιδιότητα. Παραδίδει κατά καιρούς, σε κοινή θέαση, στίχους του στο facebook (με την υπογραφή «Αγνώστου») και είναι σαν να σπέρνει λέξεις για να φυτρώσουν έννοιες, διανοήματα, εικόνες. Γιατί, όπως λέει ο ίδιος, «Η μόνη ενσάρκωση της ζωής είναι οι λέξεις». Κάποιους λίγους στίχους έχουμε αναδημοσιεύσει κι εμείς, εδώ, στο μπλογκ, όπως κάνουμε και με τον -υπέροχο- σημερινό.
«Εγώ ο σκύλος» είναι ο τίτλος του ποιήματος, αυτός που σκεπάζει μια έκρηξη από στοχαστικά λόγια. Η εικονογράφηση είναι του ίδιου του Τσιμάρα. Μας πληροφορεί ότι πρόκειται για τον πίνακα «Κορίτσι με ένα λευκό σκυλί», του Λούσιαν Φρόιντ.

-ΕΓΩ Ο ΣΚΥΛΟΣ-

Θα σας διηγηθώ το θάνατό μου.
Εγώ που γεννήθηκα σκύλος- πέθανα. Σαν σκύλος πέθανα.
Πέθανα 18 χρονών.Με θεωρούσαν νεκρό ήδη. Κι ας ζούσα.
Το τσιπάκι μου είχε σβηστεί από τους καταλόγους.
Μέχρι 17 χρονών κρατάνε στα αρχεία το τσιπάκι μας.
Μετά σβήνεται, ως αδύνατον να ζήσει σκύλος περισσότερα χρόνια.
Αλλά εγώ έζησα -αν και σκύλος- σαν άνθρωπος να ήμουν.
Δεν το υπολόγισαν το παράδοξο του βίου μου.
Αλλά είχα θάνατο ανθρώπου. Αν και ο θάνατος, είναι ίδιος.
Είτε σκύλος είσαι, είτε άνθρωπος.

Πιο ίδιο πράγμα από τον θάνατο δεν υπάρχει.
Αυτή η ομοιομορφία, η ισοπεδωτική ισότητα, μετατρέπει το θάνατο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κι εμείς, έγκλειστοί του.
Η αυτοκτονία, είναι μια απόπειρα διαφυγής από το στρατόπεδο αυτό. Αν και στην ουσία, απλώς αλλάζεις θάλαμο. Και δεν το ξέρεις.
Τον διάλεξα τον θάνατο μου. Δεν αυτοκτόνησα. Μόνο οι άνθρωποι αυτοκτονούν. Ουδείς το παρατήρησε αυτό το πρωτοφανές στο ζωικό βασίλειο.
Μόνο ο άνθρωπος κάνει αυτή την τεράστια διόγκωση του Εγώ,
Που του δίνει την αυταπάτη ότι είναι κύριος του εαυτού του.
Και ισοδύναμος του Κόσμου.
Αφού η αυτοκτονία είναι ο φόνος του Κόσμου.
Μέσα μας.
Κι ας δείχνει φόνος του εαυτού μας.

Ο θάνατός μου, ήρθε σαν ύπνος.
Δεν τον κατάλαβα.
Μου έδωσαν κάτι που μου έφερε ύπνο.
Μετά- μου έβαλαν ορό. Αυτή την απομίμηση ομφάλιου λώρου.
Που σε μετατρέπει σε βρέφος.
Έτσι πέθανα.

Δεν τον είδα το θάνατό μου. Δεν τον βλέπει ποτέ κανείς τον θάνατο του. Κι αν τον διηγούμαι, είναι γιατί άλλος μιλάει για μένα.
Το να μιλάς, ειδικά όταν μιλάς για τους άλλους, σαν να καταργεί το θάνατο.
Η μόνη μετενσάρκωση της ζωής είναι οι λέξεις.
Άλλο τίποτα δεν υπάρχει που να συνεχίζει τη ζωή.
Ούτε καν η ίδια η ζωή.