Σάββατο, 6 Ιουλίου 2019

Όταν ο Αλέκος Φιλιππόπουλος «έτρεχε» την Άμυ για να βγάλει θέμα

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ (ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ) ΑΜΥ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ... ΘΥΜΩΝΕ ΤΟΝ ΡΑΛΛΗ

Επιτρέψτε μου σήμερα να ασχοληθώ με όχι και τόσο ευχάριστο αντικείμενο. Αλλά όλα είναι μέσα στην ζωή. Και πάνω από όλα, ο θάνατος.Η Άμυ Παπαϊωάννου ήταν μια γυναίκα γεμάτη χυμούς, ζωή και
πάθος για την δουλειά της. Αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι κατά καιρούς προϊστάμενοί της και την "ξεζούμιζαν" στο ρεπορτάζ. Κι εκείνη, που ήταν άτομο με ανησυχίες και ταλέντα, δεν έλεγε ποτέ "όχι". Αρκούσε ένα "πήγαινε εκεί" ή "θέλω οπωσδήποτε θέμα" και θα επιτελούσε στο έπακρον την όποια αποστολή της ανέθετες.
Την έζησα από κοντά στο "Έθνος" την εποχή του Αλέκου Φιλιππόπουλου. Την είχε πάρει χαμπάρι και την "έτρεχε" ανηλεώς. Κι εκείνη ανταποκρινόταν, χωρίς να υπολογίζει την κόπωση.
Με τα χείλη πάντα βαμμένα σε έντονο χρώμα, με το μαλλί πάντα προσεγμένο και με ένα τσιγάρο συνεχώς στο στόμα. Όποτε θέλαμε να "βγάλουμε θέμα", η Άμυ ήταν έτοιμη να τρέξει.
Στην πορεία, χαθήκαμε. Το "Έθνος" ναυάγησε στα βαθιά, ο Αλέκος έφυγε αδόξως, η Άμυ τον ακολούθησε σε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες, χάθηκε στον ωκεανό της ανυποληψίας στην οποία περιέπεσαν τα ΜΜΕ ήρθε και η κρίση, ξέμεινε...
Πέθανε πριν λίγες μέρες και αν δεν ενημέρωνε το Νοσοκομείο την Ένωση Συντακτών για "την δημοσιογράφο που έχουμε εδώ το σώμα της" δεν θα βρισκόταν κάποιος να το παραλάβει...
Το σώμα εκείνο που έτρεξε τόσο, που κάθισε απέναντι σε διασημότητες, που έφτιαξε-ίσως- διασημότητες. "Πώς γίναμε έτσι παιδιά;" που έλεγε ο Λουκιανός...

Μέσα στο ίδιο μικρό διάστημα, έφυγε από την ζωή και ο Νίκος Αναγνωστόπουλος. Μια από τις πλέον συμπαθείς προσωπικότητες της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής των Αθηνών.
Ο "αγαπητός Νίκος" ή "ο φίλος του νεκρού", όπως τον αποκαλούσαν -μάλλον κοροϊδευτικά- οι δημοσιογράφοι.
Δεν άφηνε κηδεία για κηδεία ο Νίκος, που γνώριζε πολύ καλά την τέχνη του να μαζεύει σταυρούς στις εκλογές .
Η "πρωτιά" του στην Α' Αθηνών το 1974. λέγεται ότι του στοίχισε πολύ ακριβά. Διότι-λένε- θεώρησε δεδομένη την ανάθεση στον ίδιο ενός σημαντικού υπουργείου από τν Κωνσταντίνο Καραμανλή.
"Απαίτησε" , όπως λέγεται, το υπουργείο αλλά ο Καραμανλής, που μάλλον "δεν σήκωνε" τέτοια συμπεριφορά, τον απέπεμψε. Αφήστε δε που είχε υποσκελίσει τον Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος μέχρι τότε "μονοπωλούσε" την πρώτη θέση στην πλέον "ευγενή" περιφέρεια της χώρας.
Είναι βέβαιο ότι ο Γ. Ράλλης είχε πολύ "στραβώσει" με την εμφάνιση Αναγνωστόπουλου. Και όταν ο Ράλλης στενοχωριόταν, δεν αισθανόταν καλά και ο Κων. Καραμανλής!
Έτσι, ο συμπαθέστατος Νίκος , που είχε εκλεγεί με την ΕΡΕ το 1963 και το 1965, έφυγε, χολωμένος, για την Αργεντινή το 1978.
Το 1981 επέστρεψε, με προτροπή του Κωστή Στεφανόπουλου και επανεξελέγη, όπως και το 1985 και το 1989! Με το σύνθημα "Έλειψα ποτέ από κοντά σου;"...
Αριστούχος του ΕΜΠ, πολιτικός μηχανικός, έζησε αθόρυβα, μόνος και ξεχασμένος τα τελευταία χρόνια. Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος δώρισε την περιουσία του σο ελληνικό δημόσιο.
Και μόνο γι αυτό, έπρεπε να τον θυμόμασταν.
Ή μήπως γι αυτό τον ξεχάσαμε εύκολα;

Δημήτρης Καπράλος
(Δημοσιεύτηκε στην Εστία)