Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Ο Νίκος στο σύνορο του χρόνου

Ο Νίκος είναι μια από τις πολλές απουσίες ανθρώπων της ζωής μου που μου λείπουν πολύ. Ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο άλλος Γιώργος (που έφυγε πριν από λίγο καιρό), ο Λευτέρης (ο Λευτέρης μας!), η Αναστασία (η Αναστασία μας!), ο Μανώλης, ο Στάθης, ο Βαγγέλης, η Ευαγγελία, η Διονυσία, ο Αντώνης, ο Κυριάκος, ο Αιμίλιος –τόσοι πολλοί που μου έρχονται καθημερινά, έστω για μερικά λεπτά του 24ώρου, στο μυαλό. Ο Νίκος Τσαπίδης τούτες τις μέρες δηλώνει τα
περισσότερα πνευματικά «παρών», γιατί η φυσική απουσία του περνάει το χρονικό σύνορο όπου η γη έχει κρατήσει τη σάρκα-χώμα και επιστρέφει το υπόλοιπο της άψυχης ύλης. Τρία χρόνια! 

Τρία συμπληρωμένα χρόνια χωρίς τον από καρδιάς φίλο, τον συνάδελφο του διπλανού γραφείου, τον ήρεμο συμβουλάτορα, τον άδολο συμποσιαστή στα όμορφα, τον θερμό υποστηρικτή στα δύσκολα, το καλόκαρδο πειραχτήρι, τον καλό δημοσιογράφο, τον κοινωνικό άνθρωπο.

Στα τρία χρόνια από την ξαφνική φυγή τού Νίκου το κεράκι που καίει στο μυαλό μου για όλους τους Απόντες, γίνεται πιο λαμπερό. Κι η ανάμνηση πιο πικρή. Η μνήμη είναι η μόνη που δεν νικιέται από το θάνατο• και μαζί είναι αυτή που δεν εξαφανίζεται από την Απώλεια.

Γεια σου, Νίκο μας!

Δ.Β. 

Σημείωση:  Στις 5 Ιουλίου 2016, την επομένη της «αναχώρησης», γράφαμε ανάμεσα σε άλλα. εδώ κι αλλού: «Ο χρόνος φθείρει, ο χρόνος σκοτώνει, αλλά όχι και τη μνήμη. Εκεί θα υπάρχει ο Νίκος, με τις καλύτερες εικόνες από τη ζωή του. Εκεί θα είναι– προφυλαγμένος από τη φθορά– όσο υπάρχουμε και εμείς».