Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

«Ένας πολίτης-δολοφόνος ενός αστυνομικού θα τύχαινε ποτέ του προνομίου της επιείκειας;»

(...) Το δικαστήριο – και χωρίς να θέλω να απαλλάξω από την ευθύνη τους 4 λαϊκούς δικαστές, εννοώ ιδίως τους 3 τακτικούς δικαστές που ο λόγος τους μέτρησε καταλυτικά σ’ ένα κατεξοχήν νομικό ζήτημα
σαν και αυτό – έστειλε το μήνυμα της ανοχής της βίας ενός αστυνομικού που, με σκοπό και σχέδιο, δολοφόνησε έναν 15χρονο μαθητή. Η ιερή στιγμή της επιείκειας τσαλαπατήθηκε. Ο πήχυς του ‘σύννομου’ για τους φορείς της νομιμότητας μπήκε πολύ χαμηλά. Κάθε πολίτης, ακόμα και ο πλέον άσχετος με τον νόμο, δικαιούται να αναρωτιέται: ένας πολίτης-δολοφόνος ενός αστυνομικού θα τύχαινε ποτέ του προνομίου της επιείκειας από το ίδιο δικαστήριο; Και τι θα σκεφτόντουσαν, αλήθεια, οι συγγενείς και οι συνάδελφοι του νεκρού αστυνομικού σε μια ανάλογη υπόθεση; (...)

* Απόσπασμα από σχόλιο του Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρου και μέλους της Πολιτικής Αγωγής του αντιφασιστικού κινήματος στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Δημοσιεύτηκε στη σελίδα του στο fb και αναδημοσιεύτηκε στο thepressproject.gr. Δείτε το ολόκληρο εδώ.