Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

«Εγώ σε λέω Μάνα»

ΩΡΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΦΙΛΩΝ ΣΤΟ FB ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ

Το φέισμπουκ πλημμύρισε την Κυριακή από αγάπη, γλυκά λόγια και ωραία κείμενα για τη Μάνα. Όλα άξιζαν ένα «λάικ» – κάποια και ένα «τέλειο». Μας άρεσε το μεγαλύτερο ποσοστό από όσα δημοσιεύτηκαν. Άλλα για την αμεσότητά τους, άλλα για την απλότητά τους, άλλα για τη λαϊκότητά τους
(Δημήτρης Καπράνος: «Μου λείπει το "θα πάω στη μάνα μου"»), άλλα για την τρυφερότητά τους, άλλα για το βάθος τους και όχι για την απλή αγάπη (Λεία Βιτάλη: «Το να είσαι μητέρα είναι ταλέντο»), άλλα για την ευρύτητά τους στην έννοια «Μάνα» (Μανώλης Γρηγοράκης για τις γιαγιάδες που μας μεγάλωσαν σαν μάνες).

Μας άρεσε πάρα πολύ μια φωτογραφία της ηθοποιού Δήμητρας Βαμβακάρη (μια μάνα. έγκυος, σε στάση εμβρύου) και επίσης πολύ εκείνη της Χριστίνας Καπετανοπούλου. Είναι η πρώτη που εικονογραφεί αυτό το θέμα: «Εγώ σε λέω Μάνα» γράφει η Χριστίνα στη λεζάντα αυτής της σπαρακτικής φωτογραφίας τού –για πάντα αλησμόνητου– Γιάννη Μπεχράκη που είναι σχετική με το προσφυγικό δράμα στα ελληνικά νησιά (η συγκεκριμένη με Σύρο ξεριζωμένο σε δρόμο της Κω με το παιδί του στην αγκαλιά).

Πιο κάτω δημοσιεύουμε κι άλλα κείμενα κι άλλες φωτογραφίες από το φέισμπουκ για τη γλυκιά γιορτή. Δυστυχώς είναι πρακτικά πολύ δύσκολο να αναδημοσιεύσουμε όσα κείμενα μας άρεσαν.

«Θα πάω στη μάνα μου. μου λείπει...»
Για τη μάνα του καθένας έχει πολλά να πει. Για τη δική μου. όσα και να πω θα είναι λίγα. Μου λείπει εκείνο το "θα πάω στη μάνα μου", που έλεγα κάθε τόσο, όταν πήγαινα να την δω, να βγουμε εξω, να περάσουμε μαζί μια Κυριακή, ένα Σαββατόβραδο. Και θα μου λείπει...
Δημήτρης Καπράνος
(Δημοσιογράφος)

Μανώλης Χ 2
Και τι δεν έχει ακούσει η δόλια η μάνα στα ελληνικά γήπεδα.
Μανώλης Γρηγοράκης
Πείτε ρε ένα "χρόνια πολλά" και στις γιαγιάδες. Για πολλούς από μας ήταν δυο φορές μανάδες.
Μανώλης Γρηγοράκης
(Δημοσιογράφος)

Το να είσαι μητέρα είναι ταλέντο
Αυτή είναι η μαμά μου. Δηλαδή ήταν αλλά για μένα είναι πάντα εδώ! Ήταν μια γυναίκα ατίθαση, διαβασμένη, ανήσυχη, γεμάτη ερωτισμό και ταλέντα. Αλλά αυτά δεν ήταν τότε προτερήματα για μια γυναίκα. Είχε αριστερή ιδεολογία μέσα σε ένα ασφυκτικό φιλοβασιλικό περιβάλλον. Είχαμε κόντρες χοντρές. Όταν πέθανε άρχισα να προβληματίζομαι τι θα πει μητέρα. Αλλά τότε είχα γίνει κι εγώ μητέρα. Το να είσαι μητέρα είναι ταλέντο. Δεν χρειάζεται μόνο αγάπη. Η αγάπη μπορεί και να πνίγει αν είναι ανεξέλεγκτη. Χρειάζεται γνώση και μη εγωισμό και άλλα πολλά. Δεν πιστεύω στις καταναλωτικές γιορτές όπως η σημερινή γιορτή της μητέρας. Αλλά τη θυμήθηκα. Για να την καταλάβω και να συμφιλιωθώ μαζί της έπρεπε να γράψω 2 έργα. Το Addio del passato και το Rock Story, που παίζεται τώρα στο Αργώ. Τότε την ένιωσα και κατάλαβα πως η μάνα δεν παύει να είναι και γυναίκα και άνθρωπος! Αυτό μου τα αποκάλυψε όλα. Και μου τα δικαιολόγησε όλα. Και τότε την αγάπησα πραγματικά. Με τα λάθη, τα πάθη, τους εγωισμούς της, τη θύελλα που έφερνε στις σχέσεις μας. και είναι τώρα πάντα κοντά μου.
Λεία Βιτάλη 
(Συγγραφέας)


Τη φωτογραφική σύνθεση της υποψήφιας μαμάς σε στάση εμβρύου ανέβασε η ηθοποιός Δήμητρα Βαμβακάρη