Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Να είσαι καλά ΕΡΤ, πάντα ζωτική!

Για κάτι τέτοιες εκπομπές (αλλά και για πολλές άλλες) η δημόσια τηλεόραση έχει το Χάρισμα –με κεφαλαίο. Και την ευλογία. Και τη μοναδικότητα. Και το ασυναγώνιστο. Εννοώ εκπομπές σαν το Θέατρο που παρουσίασε τη Δευτέρα η ΕΡΤ2. Ήταν ο Προμηθέας Δεσμώτης από το Φετιβάλ Αθηνών του 1984, σε παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Σκεφτείτε: του 1984!
Όταν τα παιδιά μας ήταν αγέννητα ή μωρά, εμείς νέοι που ακόμα ψαχνόμαστε και το τότε κοινό τού Ηρωδείου, κοινό μιας άλλης εποχής που πρόσφερε φρέσκες ανάσες στους Έλληνες.

Και παρακολουθήσαμε τώρα, που βαδίζουμε προς τη συμπλήρωση της πρώτης εικοσαετίας τού επόμενου αιώνα, ολοζώντανη μια παράσταση 35 ετών παλιά! Με έναν Γιώργο Λαζάνη-Προμηθέα για κοντά ογδόντα λεπτά «αλυσοδεμένο», όρθιο, με ανοικτά χέρια, σε έκταση, στην κορυφή ενός πολύ υψηλού σκηνικού. Με τα χειροκρότημα των θεατών (δέκα μόλις χρόνια από την πτώση της δικτατορίας) να διακόπτει συχνά και δυναμικά τη ροή όταν ακούγονταν φλογερές ατάκες του Αισχύλου κατά της εξουσίας –της εξουσίας του Δία στο έργο, αλλά γενικότερα κατά πάσης Εξουσίας σε μια διασταλτική ερμηνεία του.

Και στο τέλος να βγαίνουν κάτω από κύματα χειροκροτημάτων, ολοζώντανοι στον χαιρετισμό, υποκλινόμενοι, νεκροί σήμερα και ζώντες: ο ίδιος ο Λαζάνης, ο ίδιος ο Κουν με τον διστακτικό βηματισμό του, ελαφρά σκυμμένος, γεμάτος συστολή, η νεαρή τότε –και μεσουρανούσα σήμερα– Ρένη Πιττακή. Ανατριχίλα! Για εκείνες τις μεγάλες μορφές ανατριχίλα. Και για το χρόνο που κυλάει σαν νερό στο ρυάκι της ζωής μας ανατριχίλα. Εκπληκτικό! Να είσαι καλά, ΕΡΤ. Πάντα ζωτική και ζώσα, πάντα μακροημερεύουσα.

** Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το μπλογκ και θέλετε να εμφανίζονται στον τοίχο σας τα θέματά του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ και κάντε like (φυσικά μόνο αν σας αρέσει.)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
Ταινίες για το μεροκάματο - Ο Πάνος Γλυκοφρύδης και η κιβωτός διάσωσης εικόνων άλλων εποχών