Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Μια βροχή από στιγμές

Η ζωή μας είναι μια μηχανή που παράγει αδιάκοπα στιγμές. Αυτές που έρχονται, που φεύγουν και μετά πέφτουν στην τεράστια δεξαμενή της μνήμης –ανάκατες με άλλες, καλές, κακές, μαζί με ελάχιστες αδιάφορες που φτάνουν από κάποια παράκεντρη υδρορροή τού νου στη δεξαμενή και τυχαίνει να διασωθούν. Οι γιορτές, τα ταξίδια, οι έριδες, τα απρόοπτα, οι έρωτες, οι
χωρισμοί, οι συναντήσεις με φίλους, τα γλέντια, οι απογοητεύσεις, οι γεννήσεις, οι αποχωρήσεις, οι διακοπές. Όλα μαζί ένα συνονθύλευμα, μία μάζα από την οποία όταν πρέπει, όταν χρειάζεται, ξεχωρίζουν με τις εκπληκτικές ιδιότητες του νου κάποιες μνήμες, επιπλέουν, μας τροφοδοτούν με ευφορία ή θλίψη και μετά ξαναπέφτουν στην αξεδιάλυτη μάζα και στη δεξαμενή. Μια βροχή από στιγμές η ζωή. Για όσο αναλογεί στον καθένα. Και για όσα κυβικά μέτρα χωράει η δεξαμενή τού χρόνου του. Οι τόποι, δηλαδή τα χωριά που ζήσαμε ή κάναμε διακοπές, τα σπίτια που μεγαλώσαμε, τα γραφεία που δουλέψαμε, τα μαγαζιά που ήπιαμε καφέ ή φάγαμε, τα τοπία«μεγάλων γνωριμιών» της ζωής μας, είναι συχνά ενωμένοι με τα πρόσωπα –κολλημένοι σαν νύχι με δέρμα. Όταν αποκοπούν τα πρόσωπα, όταν αλλάζουν με άλλα ή φεύγουν για πάντα, χάνουν το ενδιαφέρον και την αξία τους οι τόποι. Τους οποίους δεν θέλουμε να
επισκεπτόμαστε και να βλέπουμε. Θέλουμε να τους θυμόμαστε όπως τους ξέραμε• με τους ανθρώπους τους. Τουλάχιστον ώσπου να συνηθίσουμε στην ιδέα των τόπων χωρίς αυτούς. Μια συνήθεια μακρά και επίπονη. Για κάποιους, που είναι δύσκολοι στις αλλαγές, δεν φτάνει το υπόλοιπό τους για να συνηθίσουν. #σκέψεις

Μπλόγκερ