Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

«Να ξέρεις ρε μπαγάσα, το φετινό πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ θα το πανηγυρίσω για σένα»

Πέρασαν 22 χρόνια, σα νέρο φίλε. Είκοσι δύο χρόνια από εκείνο το πρωινό που ο Γιώργος Κρικέλας μου είπε στο τηλέφωνο: «Μάκη ο Χρήστος έφυγε...». Είκοσι δύο χρόνια από την ημέρα που έχασα τον φίλο μου, τον σύντροφο, τον άνθρωπο που οφείλω ό,τι έχω κάνει στη δημοσιογραφία. Είκοσι δύο χρόνια που η ελληνική δημοσιογραφία έχασε έναν μοναδικό άνθρωπο που παρήγαγε καταπληκτικές ιδέες και για τις οποίες δούλευε μερόνυχτα πρώτος για να υλοποιηθούν.
Είκοσι δύο χρόνια χωρίς τον Χρήστο Σιέμπη, τον κορυφαίο αθλητικό συντάκτη της γενιάς μου, που ο καρκίνος νίκησε σε ηλικία μόλις 37 ετών. Εφυγες αλλά άφησες στην Ελένη, τον Αρη, την Αλίκη, στα εγγόνια που δεν πρόλαβες να δεις, έναν σπουδαίο τίτλο: αυτόν της οικογένεια σου.
ΥΓ Επειδή είπα για τίτλο. Να ξέρεις ρε μπαγάσα, ότι το φετινό πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ θα το πανηγυρίσω για σένα... Μας λείπεις φίλε...

Μάκης Διόγος
(Από το fb)

Σημείωση δική μας, του μπλογκ: Ο Χρήστος είναι από τους ανθρώπους, κι όχι απλά τους δημοσιογράφους, που έμειναν με γλυκιές, θετικές, ζεστές εντυπώσεις στη μνήμη μας. Γνωριστήκαμε όταν κάναμε μια δημοσιογραφική έρευνα για την οπαδική βία –που πάντα υπήρχε, δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Εκείνος μας μίλησε όχι ως δημοσιογράφος, αλλά ως ένα από τα παιδιά του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ της Αθήνας του οποίου, αν δεν θυμόμαστε λανθασμένα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος  ή, τουλάχιστον, στέλεχος. Μας είχε κερδίσει με το ήθος, την καθαρή του σκέψη, την απέχθειά του για τον φανατισμό και τη βία. Αργότερα, βρεθήκαμε –γνώριμοι πια– στον επαγγελματικό χώρο. Και τον εκτιμήσαμε ακόμα περισσότερο. Ο Χρήστος Σιέμπης έλειψε πολύ από τη δημοσιογραφία, ιδιαίτερα την αθλητική. Έλειψε και από το ποδόσφαιρο. Ήταν ένα υγιές κύτταρο που το είχαν ανάγκη και οι δυο χώροι: ο δημοσιογραφικός και ο ποδοσφαιρικός. Γι’ αυτό τον θυμόμαστε εκείνες οι γενιές του Τύπου, Και θα τον θυμόμαστε με αγαπη πάντα.