Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Περνάμε από περιστρεφόμενη πόρτα

ΤΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΕΛΑΦΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΑΚΙΑ, ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ

Το αφεντικό είναι αφεντικό! Το σέβεσαι, το εκτιμάς, το υπακούς. Φυσικά ανταποκρίνεσαι στις εντολές του, ιδιαίτερα αν έχουν εκείνη την πληθωρική ευγένεια του δικού μας «αφεντικού». Το οποίο αυτή τη φορά –και για πρώτη φορά στην... πολύμηνη ιστορία του iRun!– παράγγειλε θέμα. Φυσικά ευγενικά και, το ίδιο φυσικά, αφοπλιστικά. «Μια-δυο ιδέες, αν σου αρέσουν, αν θέλεις,
αν μπορείς, αν σου πάνε, αν δεν σε βγάζουν από τα νερά σου, αν...» είπε και τις πρότεινε.

Η μια-δυο ιδέες ήταν πεντ'-έξι. Μια χαρά ιδέες. Για το Μακεδονικό, για την κρίση, για το φως στο τούνελ αν υπάρχει, για τα παιδιά τής Ελλάδας –τη Στεφανίδη, τον Πετρούνια, τον Τσιτσιπά, τον Αντεντοκούμπο– που μας ανέβασαν ψυχολογικά.

Μου είπε ένα ακόμα θέμα. Ήταν για την Ελλάδα που πληγώνει τα παιδιά της και τα δίνει για υιοθεσία στο εξωτερικό με αυτήν τη μεγάλη φυγή στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Άκρη της Γης –αρκεί να έχουν εκεί ό,τι έχασαν στην πατρίδα τους: δουλειά και αξιοπρέπεια. Μοιάζουν κάπως αυτά τα παιδιά με τα νεογέννητα ελαφάκια που η μαμά τους ηθελημένα τα αφήνει τον πρώτο καιρό μόνα τους για να επιβιώσουν. Κοντά τους γίνεται επικίνδυνη γιατί αυτά, τα νεογέννητα, δεν εκπέμπουν οσμή, επειδή δεν την έχουν, και έτσι δεν γίνονται στόχοι αρπακτικών όσο είναι μόνα τους. Μακριά από την ελαφίνα επιβιώνουν τα ελαφάκια, μακριά από την Ελλάδα πατάνε στα πόδια τους τα ελληνάκια. Το ίδιο μακριά της μεγαλουργεί ο Στέφανος Τσιτσιπάς ή η αμερικανοαναθρεμμένη προπονητικά Κατερίνα Στεφανίδη, όπως και ο Γιάννης Αντετοκούμπο που πάλεψε για να βρει στην Αμερική τον διάδρομο απογείωσης. Το ίδιο πάλεψε και ο Λευτέρης Πετρούνιας για να ανέβει ψηλά και να σταθεί σταθερά εκεί. Όλα αυτά τα παιδιά, του αθλητισμού, αλλά και εκείνα της επιστήμης που πορεύονται μακριά από την πατρίδα, κυνήγησαν με πάθος αυτό που ήθελαν και άλωσαν τις καρδιές μας, μπήκαν στην ψυχή μας, μας κέρδισαν.

Απέναντι σε αυτά τα πρότυπα, υπάρχει το αντιπρότυπο εκείνου του Έλληνα (ενός μικρού ποσοστού, έστω) που έχει τοξινωθεί από τον πατροπαράδοτο ωχαδερφισμό, που βουλιάζει στην πολυθρόνα βλέποντας το Πάουερ οφ λοβ, που μάχεται μόνο όταν είναι να προλάβει θέση στο λεωφορείο, που παίζει ξύλο μόνο για την ομάδα του. Είναι ο Έλληνας που πετάει τα πλαστικά μπουκάλια στο κάδο των απορριμμάτων και όχι σε εκείνον της ανακύκλωσης, ένα μέτρο πιο πέρα. Ο Έλληνας που τρέχει με 250 στην εθνική ασυγκίνητος από τις τραγωδίες που έχουν συμβεί. Ο Έλληνας που οδηγεί με το κινητό στο ένα χέρι, τον καφέ στο άλλο και με το γόνατο να συγκρατεί το τιμόνι.

Κατά τα άλλα, καλό μου αφεντικό, δεν ξέρω αν υπάρχει φως ή και άλλο σκοτάδι στο τούνελ που ταξιδεύουμε ως χώρα και ως πολίτες. Σημασία έχει να προσπαθούμε, να παλεύουμε, να μην πούμε και εμείς ό,τι λέει ο στίχος τού νομπελίστα μας, του Γιώργου Σεφέρη: «Λυπούμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω μια στάλα». 

Και να το διατυπώσω διαφορετικά: νιώθω πως η Ελλάδα περνάει εκείνες τις κυκλικές περιστρεφόμενες πόρτες, στις οποίες αν δεν βγεις στην κατάλληλη στιγμή θα γυρίσεις εκεί από όπου μπήκες. Προς το παρόν περιστρεφόμαστε και βρισκόμαστε στο διάκενο...
Αυτά για σήμερα. Καλό υπόλοιπο χειμώνα, φίλοι.

** Το θέμα δημοσιεύτηκε στο ειδικό free press περιοδικό για το τρέξιμο, το iRun (τεύχος Φεβρουαρίου). Είναι η τακτική συνεργασία-προσφορά του Harddog στο πολύ καλό και πολύ ψαγμένο περιοδικό. 

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ