Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Περί Γεωργιάδη, Τύπου και εκμετάλλευσης

(...) Παίρνοντας ως αφετηρία αυτό το σημείο, καταλαβαίνει κανείς και τους λόγους για τους οποίους στον «δεξιάς» απόχρωσης Τύπο το θέμα υποβαθμίστηκε, η κάλυψή του περιορίστηκε και τελικά θάφτηκε από μιντιακά συγκροτήματα που στέκονται απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Εκδότες, διευθυντές, αρχισυντάκτες, προϊστάμενοι πήραν τις αποφάσεις τους και έπραξαν αναλόγως. Κάποιοι λένε πως εκτός από αποφάσεις, έλαβαν -αν όχι εντολές-
τουλάχιστον συστάσεις από τους πολιτικούς φίλους τους. Σε μια εποχή που η πληροφορία και η είδηση ταξιδεύει με ταχείς ρυθμούς και μπορεί να προέλθει από ένα σωρό πηγές, κάποιοι θα απαντήσουν πως πρόκειται για μια ηλίθια επιλογή που αφήνει έκθετους τους εμπνευστές της.

Προφανώς εκείνοι που πούλησαν εκδούλευση στα… συνεταιράκια τους αποκρύπτοντας και κουκουλώνοντας την αλήθεια, σήμερα κυκλοφορούν ηθικά γυμνοί απέναντί μας. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, για την δημοσιογραφία αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη και (δυστυχώς) δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα συμβεί κάτι τέτοιο. Και επαγωγικά δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που προϊόντος του χρόνου η στάση τους θα ξεχαστεί και θα συνεχίσουν να… ενημερώνουν το κοινό τους με την… γνωστή αξιοπιστία τους.

Δυστυχώς η «ενοχή» μιας πλευράς δεν μεταφράζεται αυτόματα σε «αθώωση» της άλλης. Για την σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η καταδίκη Γεωργιάδη ήταν ένα απρόσμενο δώρο για αλλαγή της πολιτικής ατζέντας. Και η εκμετάλλευση του γεγονότος έγινε με τέτοιο τρόπο που συναγωνίζεται σε χυδαιότητα τους απέναντι. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς πήγε περίπατο όταν από χείλη (υποτιθέμενων) προοδευτικών ανθρώπων ακούς λόγια που ευθέως κάνουν λόγο για συλλογική κομματική ευθύνη, ενώ στην πραγματι.

** Απόσπασμα από άρθρο του Νικόλα Ακτύπη στο menshouse.gr. Ολόκληρο εδώ