Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Ιστορίες μπομπινοφώνου (1)

(...) Όπως λέω το μάθημα στη δασκάλα, που είναι κουτσή. Από πολιομυελίτιδα είναι κουτσή. Γι’ αυτό όταν βαράει με τη βέργα σηκώνει το ποδάρι. Το σηκώνει και κρέμεται. Η δασκάλα δεν μας αφήνει να παίζουμε τόπι στο διάλειμμα. «Άντε μη μισερέψετε και εσείς», λέει και χτυπάει στον αέρα τη βίτσα. Γι αυτό δεν μας άφηνε να παίξουμε μπάλα. Για να μην κρέμεται το ποδαράκι μας και εμάς. Φαίνεται πως με την
μπάλα παθαίνεις πολιομυελίτιδα. Μπορεί να έπαιζε τα μήλα η κυρία Κλειώ. Μπάλα θέλουν και αυτά. Ένα σωρό παιδιά έχουν πάθει πολιομυελίτιδα. Απ’ την μπάλα μάλλον την έχουν πάθει. Αλλά και τα μωρά από την μπάλα; (...)

(...) Το μαύρο ψωμί είναι φτηνό, όχι σαν το άσπρο που είναι ακριβό. Στο σπίτι του Κάρολου τρώνε μόνο άσπρο. Μανουλίτσα μου όμορφο που είναι το άσπρο. Εμείς αγοράζουμε άσπρο ψωμί μόνο τις γιορτές και το τρώμε το μεσημέρι μαζί με τα άλλα καλά φαγητά. Όταν η μαμά μού δίνει μια φετούλα άσπρο, παίρνω και μια φέτα πιο μεγάλη μαύρο και τρώω ψωμί με ψωμί σαν ψωμί με τυρί. Μια μεγάλη δαγκωματιά στο μαύρο και μια μικρή, τοσοδούλα, στο άσπρο – όπως κάνουμε και στο τυρί (...)

** Αποσπάσματα από τις Ιστορίες πομπινοφώνου (ιστορίες στο συρτάρι). Ένα ξεχασμένο, και κάποτε χαμένο, παμπάλαιο, τέιπ, με αφηγήσεις ενός παιδιού Δημοτικού. (Συνεχίζεται...)