Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Τα τεσσεράμισι χρόνια μου στη Live

Ο ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗΣ ΑΠΟΧΩΡΕΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ, ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Κάποιοι κύκλοι κλείνουν από μόνοι τους, άλλοι διακόπτονται. Ο δικός μου με τη Live Sport ήταν απ’ αυτούς που διακόπηκαν χωρίς να το θέλω, αλλά όχι και χωρίς να το περιμένω. Η αλλαγή ιδιοκτησίας προδιέγραψε την «τύχη» ημών του «στοιχηματικού» τμήματος εξαρχής. Το οξύμωρο είναι ότι η Live, στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της, τότε που πάλευε να γίνει γνωστή,
κουβαλούσε την φήμη της «στοιχηματικής» εφημερίδας. Θέλω να πιστεύω όχι μόνο επειδή οι πρώην (πια) ιδιοκτήτες της εξέδιδαν και το 12Χ, το πιο παλιό ΠΡΟΠΟ-έντυπο, αλλά και διότι όσοι γράφαμε ειδικά σ’ αυτό το κομμάτι δώσαμε μια, μικρή έστω, βοήθεια στον κόσμο να αποφασίσει πιο σωστά και να κερδίσει κάποια λεφτά.
Η Live μου έδωσε ψωμί για 4,5 χρόνια. Με βοήθησε και να… αποτοξινωθώ. Όντας αναγνώστης αποκλειστικά του «ΦΙΛΑΘΛΟΥ» από έφηβος, όταν έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα και δούλεψα στην αγαπημένη μου εφημερίδα, υποσχέθηκα μέσα μου ότι δεν θα την εγκαταλείψω για καμία άλλη. Έμεινα εκεί 21 χρόνια κι όταν έκλεισε ένιωσα σα να κλείνει το σπίτι μου. Ήλθε η Live να μου «αποδείξει» ότι υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Ότι και σε άλλα μαγαζιά μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς «αυτόν δεν τον αγγίζουμε», χωρίς «πρόσεξέ τον αυτόν λίγο παραπάνω». Κι έτσι ελπίζω να συνεχίσει.

Τι μένει, λοιπόν, από αυτά τα 4,5 χρόνια; Ας το κάνουμε… δημοσιογραφικό κομμάτι. Με τίτλο: 10 στιγμές του Αργύρη στη Live.
• Η βραδιά που «έφυγε» ο φίλος του Εθνικού Κωνσταντίνος Κατσούλης (14/9/2014) στην κερκίδα του ματς Ηρόδοτος-Εθνικός . Σκληρό ρεπορτάζ, άπονο, χωρίς καμία διάθεση. Ξαφνικά με ζητάει ο Φουντής, διευθυντής τότε: «Θα το κάνουμε πρώτο θέμα, τι να λέμε για Α’ Εθνική, εδώ πέθανε άνθρωπος». Το πνεύμα της δημοσιογραφίας ζει ακόμα.
• Ταξίδι-αστραπή στη Φλώρινα το 2014 για την κλήρωση των πρωταθλημάτων Γ’ Εθνικής, όπου συμμετείχε και η ΑΕΚ. Η Live ήταν η μόνη «αθηναϊκή» εφημερίδα πλην της «Ώρας» που είχε ρεπορτάζ (και… φωτο-ρεπορτάζ). Το «ερχόμαστε» τουλάχιστον εμείς το είχαμε καλύψει από το ξεκίνημα…

«Βάλτε και κανέναν κώλο»

Ένα διήμερο στην Καλαμάτα, όπου επισκέφθηκα ΟΛΑ τα σημεία πώλησης εφημερίδων της πόλης, σε μια προσπάθεια να «σπρώξω» την κυκλοφορία της Live. Εμπειρίες ανεκτίμητες για το πώς σκέφτονται και πώς μας αντιμετωπίζουν οι περιπτερούχοι, ιδιοκτήτες ψιλικών κτλ. Απίθανη ατάκα: «Βάλτε και κανέναν κώλο στην πρώτη σελίδα, όχι μόνο στις μέσα, αν το κάνετε θα σας κρεμάω στα μανταλάκια». Ευτυχώς, δεν το κάναμε.
• Επόμενη του πραξικοπήματος στην Τουρκία. Τρομερή ιδέα  να βρούμε πώς «αντέδρασαν» οι ποδοσφαιρικές ομάδες μέσω των επίσημων λογαριασμών τους στα social media τις κρίσιμες ώρες, που κανείς δεν ήξερε αν ο Ερντογάν έπεσε ή όχι. Ποιοι στήριξαν τον Ρετζέπ εφέντη, ποιοι ήταν αντίθετοι, ποιοι έκαναν την κότα. Την μεθεπόμενη μέρα είδα το ίδιο ρεπορτάζ δημοσιευμένο στη Fanatik.
• Ένα δισέλιδο αφιέρωμα στο πρωτάθλημα του Ουζμπεκιστάν, που μόλις είχε κάνει την εμφάνισή του στο στοιχηματικό κουπόνι, και το ευχαριστήριο τηλεγράφημα από την ουζμπέκικη πρεσβεία για την προβολή. Στο Ψυχικό, όπου βρίσκεται η πρεσβεία, η Live έχει σίγουρο ένα φύλλο ό,τι και να γράψει…
• Το πρώτο «ταμείο» στην πρώτη κιόλας στήλη προγνωστικών (28/2/2014): Μια τετράδα με απόδοση 11,1. Έκτοτε δημοσιεύτηκαν 397 στήλες «Κόντρα στο Ρεύμα», άλλοτε με τετράδες, άλλοτε με τριάδες. Ταμείο πήγαν οι 73. Αν κάποιος τρελός με ακολουθούσε από την αρχή ως το τέλος, με σταθερό ποντάρισμα 20 ευρώ το παρολί, θα είχε ποντάρει 7.940 ευρώ και θα είχε κερδίσει 10.103 ευρώ. Αν μη τι άλλο, με τα κέρδη θα μπορούσε να αγοράζει «τζάμπα» τη Live όλα αυτά τα χρόνια… «Ταμείο με την πρώτη ο Παγαρτάνης», το χτύπημα στο «καπέλο» της πρώτης σελίδας της επόμενης μέρας. Πρώτη φορά είδα να μου αποδίδονται τα εύσημα σε πρωτοσέλιδο.

Πάνω από 100 κείμενα 

• Το πρώτο κείμενό μου στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας με τίτλο «ο τερματοφύλακας τζιχαντιστής» στις 15/1/2016. Η τραγική ιστορία του Αμπουμπασέτ Αλ Σαρούτ, του γκολκίπερ της εθνικής ελπίδων της Συρίας που είδε την οικογένειά του να ξεκληρίζεται από τους βομβαρδισμούς και έγινε πρωτοπαλίκαρο του ISIS. Ακολούθησαν πάνω από 100 τέτοια κείμενα, συνήθως τις Κυριακές, πάντα εκτός αθλητισμού αλλά με «αφορμή» τα σπορ.
• Το αφιέρωμα της εφημερίδας στο βιβλίο μου «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ», τον Μάιο του 2014, με αφορμή την παρουσίασή του στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ. Πρώτη φορά έγραψαν κάποιοι για μένα κι όχι εγώ γι’ αυτούς. Παράξενη αίσθηση…
• Τηλέφωνο από αναγνώστη τον Οκτώβριο του 2015. «Ποιος γράφει ρε παιδιά τα Μυστικά του Κουπονιού;» (Δεν την υπέγραψα ποτέ, από σεβασμό στον προκάτοχό μου). «Εγώ. Θέλετε κάτι;» «Εσύ έγραψες αυτό για τη Μπαρτσελόνα ότι έχει μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ότι συνήθως στο σκορ 3-1»; «Ναι» κι ετοιμάστηκα να… αμυνθώ με στοιχεία. «Να’ σαι καλά παλικάρι μου, το’ παιξα ακριβές σκορ με την Εϊμπάρ και έβγαλα τον ΕΝΦΙΑ της χρονιάς»! Αξία ανεκτίμητη.
• Οι απίστευτες στιγμές του Euro 2016, με τις αναλύσεις για κάθε ματς απ’ όλες τι πλευρές (ειδήσεις, απουσίες, ειδικά, αποδόσεις κτλ.), νομίζω ό,τι πληρέστερο έχει παρουσιαστεί ποτέ σε στοιχηματική εφημερίδα. Εξ ου και το απίστευτο 48/72 κερδισμένα ειδικά στοιχήματα (με μέσο όρο κερδισμένης απόδοσης 2,90 στον ΟΠΑΠ) για τους αγώνες της πρώτης φάσης.

Ελάχιστος δημοσιογραφικός εγωισμός 

Καλά, δεν σου’ μεινε και τίποτα κακό; Αυτά προτιμώ να τα πετάω από μέσα μου, για να ξεχνιούνται πιο εύκολα. Μένει, τέλος πάντων, μια πίκρα για τον τρόπο που η εφημερίδα επέλεξε να με ξεφορτωθεί με τη λογική «πετάω την τρίχα απ’ το ζυμάρι». Ο ελάχιστος δημοσιογραφικός εγωισμός με απέτρεψε από το να ζητήσω το λόγο. Και η (ουσιαστικά ανύπαρκτη στη δημοσιογραφία) προστασία που προσφέρει ο συνδικαλισμός ποτέ δεν με ενδιέφερε, ακόμα κι όταν τη δικαιούμουν. Έτσι αποφάσισαν, έτσι έκριναν.
Καλή καρδιά και ο καλό κουράγισ’ όσους μένουν πάνω στο καράβι. Με πολλούς, άλλωστε, από αυτούς με δένουν πολλές ανεκτίμητες στιγμές.

** Ο Αργύρης Παγαρτάνης, ένας από, τους πιο πολυσχιδείς και  πολυγραφότατους δημοσιογράφους που έχουμε γνωρίσει, θα λείψει (έχει λείψει ήδη δηλαδή) στον Harddog ο οποίος δημοσίευε ταυτόχρονα με τη Live Sport τα εξαιρετικά κείμενά του που αποτελούσαν δημοσιογραφικές τομές σε θέματα με διεθνή ενδιαφέρον (εδώ μια γεύση από τα δημοσιεύματά του). Φυσικά οι «στήλες» τού μπλογκ είναι πάντα ανοικτές γι' αυτόν αν και όποτε θελήσει να γράψει αυτές τις αναλύσεις με τη διεισδυτική ματιά του. (Και μην το ξεχάσουμε: μαζί με το πολυσχιδής και πολυγραφότατος βάλτε κάτι που ο ίδιος πολύ λίγο αναφέρει, προφανώς από σεμνότητα. Ότι δηλαδή έχει στενές σχέσεις και μη τη μουσική -ενεργητική σχέση και όχι ως απλός ακροατής. Όμωςαυτό είναι μια άλλη ιστορία). 
** Ανάρτησε αυτό το κείμενο στη σελίδα του, στο facebbok.

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG
Ο Φιλιππάκης πήρε διαμάντι