Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Αγαπώ τους ανθρώπους που παραδέχονται τις μαλακίες τους

Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ ΕΞΗΓΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΈΝΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ 

Θέλω να πω κάτι μισό λεπτό, αλλά όχι πολύ φιλολογικά, βαριέμαι.
Ο χαρακτήρας του ανθρώπου, λοιπόν, στη μαλακία φαίνεται.
Όλοι κάνουμε μαλακίες. ΟΛΟΙ. Δεν έχει γεννηθεί ο αλάνθαστος, ούτε θα γεννηθεί. Και μετά χωριζόμαστε στα δύο ως προς αυτό.
Είναι οι από δω, αυτοί που τις αναγνωρίζουν -ή που τις παραδέχονται αμέσως
όταν γίνονται τσακωτοί- και τις πληρώνουν στο ακέραιο.
Εγώ είμαι αυτής της σχολής, επειδή τη σωστή τη μαλακία πρέπει να την πληρώσεις για να τη 'φχαριστηθείς αφενός, αλλά και μόνο όταν πληρώνεις τα χρέη σου μπορείς να συνεχίσεις να δημιουργείς νέα, αφετέρου.
Επίσης έτσι κοιμάμαι καλύτερα, βασικό, ο ύπνος κάνει δέρμα.
Και είναι και οι από 'κει.
Που κάνουν τη μαλακία και μετά κάνουν το παπί, αποποιούνται της ευθύνης, αυτοθυματοποιούνται ενίοτε και συχνά ζητάνε και τα ρέστα.
Εγώ αυτούς δεν τους γουστάρω και να με συγχωρούν.
Έχει γίνει κάπως σαν γνώμονας αυτό στη ζωή μου -ανάμεσα σε άλλα.
Η παραδοχή της ευθύνης. Του λάθους.
Όχι η «συγνώμη» απαραίτητα, δεν είναι εκεί, η «συγγνώμη» συχνά έρχεται αργά και είναι υποκριτική.
Η παραδοχή από μόνη της εξάλλου συνιστά απολογία.
Τους αγαπώ τους ανθρώπους που παραδέχονται τις μαλακίες τους, τις φορτώνονται επ' ώμου και δεν μετακυλίουν την ευθύνη και το κόστος στους άλλους.
Έχουν την βαθιά εκτίμησή μου και είναι φίλοι μου.

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ