Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Η ψυχή του Πλάτανου στην Πλατεία

ΕΝΑ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ , ΕΝΑ ΔΕΝΔΡΟ- ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ, ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ

Μια φορά και έναν καιρό στην κεντρική πλατεία της Κηφισιάς, εκεί που από τη μια μεριά αρχίζει το άλσος-έμβλημα της πόλης και από την άλλη ο δρόμος που ανηφορίζει για το Κεφαλάρι (μια άλλη περιοχή-σημαία για το
προάστιο) υπήρχε ένας τεράστιος πλάτανος. Ένα φυσικό μνημείο, παμπάλαιο και θαλερό, ένα πελώριο δένδρο με βαθιές ρίζες και δυνατή ψυχή, που σε πείσμα των καιρών και του χρόνου στεκόταν εκεί, κόντρα στο τσιμέντο που έκανε επέλαση στην Αττική και αντιμέτωπο με την πίσσα της ασφάλτου που το κατέκλυζε από όλες τις πλευρές. Βασικό χαρακτηριστικό του το μεγάλο άνοιγμα που είχε στο κέντρο τού κορμού του, η κουφάλα τού δένδρου δηλαδή, που έμοιαζε με μικρό κουκλίστικο δωμάτιο. Και εκεί κάθε χρόνο τέτοια εποχή στηνόταν (από τον Δήμο;) μια ο ολοζώντανη φάτνη, πληρέστατη! Το θείο Bρέφος, η θεία Μητέρα, οι βοσκοί, τα ζώα, οι Μάγοι: μαγικό!

Για τα παιδιά της Κηφισιάς ήταν η καλύτερη βόλτα εκείνες τις μέρες, τότε που δεν υπήρχαν παιδότοποι, παιδικά πάρτι, περίτεχνα παιχνίδια –φυσικά ούτε αναρίθμητες οθόνες από κινητά, τάμπλετ, λάπτοπ, Mάνατζερ και FIFA που τα ρουφάνε στον ψηφιακό κόσμο τους και τα μεταιωρίζουν σε μια εικονική πραγματικότητα. Δεν θυμάμαι πότε ο διαχρονικός πλάτανος αποχαιρέτησε την πλατεία –την Πλατεία Πλατάνου όπως την ξέραμε – και αποχώρησε για τη χώρα της Μνήμης. Άφησε το κενό στην καρδιά της Κηφισιάς και το ίχνος του στην καρδιά όσων έζησαν την παιδική μαγεία μιας φάτνης μέσα στο κορμί ενός δέντρου. Μαζί άφησε εκεί, στο ίδιο μέρος, και την ψυχή του σαν αναλλοίωτο στίγμα.

Όποτε περνάω από την πλατεία αφουγκράζομαι το παλιό θρόισμα των φύλλων τού πλάτανου, νιώθω την ψυχή του. Όπως νιώθουμε όλοι (ή οι περισσότεροι) τις ψυχές αγαπημένων πραγμάτων, εποχών και -κυρίως- ανθρώπων που έχουν φύγει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Η φωτογραφία που εικονογραφεί το θέμα είναι από αυτές που κυκλοφορούν και διασώζονται στο ίντερνετ. Σαφώς παλαιότερη από την εικόνα μιας εποχής που τούτο το κείμενο προσπαθεί -μπορεί και αδέξια- να ζωντανέψει. Νεότερες φωτογραφίες, και ειδικά, με τη φάτνη, είναι δυσεύρετες. Βλέπετε, ο πλάτος δεν είχε την τύχη να ζήσει στην εποχή των έξυπνων τηλεφώνων για να τον απαθανατίσουν με εκατοντάδες χιλιάδες φωτογραφικά κλικ και να κρατήσουν την εικόνα του πληθωρικά στην αιωνιότητα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
1) Οι αμπολές της Κηφισιάς, τότε και τώρα
2) Μπομπονιέρα, το Σινέ Παράδεισος της Κηφισιάς 

Ακολουθήστε το μπλογκ στο facebook και κάνετε like, αν σας αρέσει, πατώντας εδώ