Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Τα παιδιά που δεν καταλαβαίνουμε

ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ - «ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΗ ΦΑΒΕΛΑ»

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΣΟΥΣΗ

Πράγματα που σκεφτόμουν περπατώντας νωρίτερα στο -ολοένα και πιο- καταθλιπτικό Παγκράτι. Σκεφτόμουν τον 16χρονο που 'πεσε στις ράγες. Σκεφτόμουν ότι η ειδησεογραφία θα τον ξεπεράσει πολύ
πριν μάθουμε τα πώς και τα γιατί του, πριν μάθουμε ποιος ήταν, τι σκεφτόταν, το τριπ του, αυτό που τον έκανε να βγάλει τα παπούτσια του και να βουτήξει στο θάνατο από τη γέφυρα. Κανείς δεν βουτάει στο θάνατο από μια γέφυρα, από έρωτα και μόνο, στα 16 του.
Σκεφτόμουν ότι σ' έναν παράλληλο κόσμο που δεν συναντιέται ποτέ με το δικό μας και με τις εκλεπτισμένες και εκ του ασφαλούς ευαισθησίες μας, ζουν κάτι χιλιάδες 16χρονοι και 20χρονοι και 30χρονοι ακόμα, που δεν καταλαβαίνουν τι λέμε εμείς κι εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι λένε αυτοί.
Αυτοί επειδή δεν τους ενδιαφέρει.
Εμείς επειδή δεν ακούμε.
Γιατί αν ακούσουμε, θα τρομάξουμε.
Δεν τον ξέρουμε αυτόν τον κόσμο.
Δεν συχνάζουμε αργά το βράδυ στις πλατείες και στα πάρκα, ούτε στις εργατικές συνοικίες, ούτε στις ουρές του ταμείου ανεργίας.
Αντιθέτως, φυγοκεντριζόμαστε όσο πιο μακριά απ' όλα αυτά μπορούμε.
Λογικό.
Δεν θέλουμε και να τον μάθουμε, προσπερνάμε τη μουσική του, αγνοούμε τους στίχους του, κοιτάμε αλλού στις αγωνίες του, φτιάχνουμε εξισώσεις στις οποίες δεν τον περιλαμβάνουμε, μας αρκεί το δικό μας παιδί να μην "λοξοδρομήσει" προς τα κει.
Εξίσου λογικό.
Είναι ένας κόσμος που δεν υπάρχει για μας παρά μόνο στον εστέτ κινηματογράφο.
Είναι το "περιθώριο". Έτσι τα τακτοποιήσαμε τα πράγματα.
Έχετε ακούσει ποτέ ελληνικό χιπ-χοπ;
Ν' ακούσετε κι ας μην σας αρέσει. Δεν είναι εκεί το θέμα.
Ο Τζαμάλ τον περιγράφει αυτόν τον "ξένο" κόσμο:

«12ώρα κάθε μέρα δουλεύουμε για ψίχουλα
Οι πλούσιοι μας λένε να τα βλέπουμε όλα ψύχραιμα
Μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα
Μάθαμε ν'αντέχουμε πέρα για πέρα
Δε μασάμε, πάμε, αλήτικα αγαπάμε
Αλήτικα μισούμε γι'αυτό δε μας αγαπάνε
Μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα
Και κάναμε αδερφό μας το φόβο και την τρέλα».

Ο ΛΕΞ, πάλι, το λέει με μια πρόταση
«Αν ήμουν ευάλωτος, δεν θα 'μουν εδώ»
Κάποιοι είναι ευάλωτοι.
Οι υπόλοιποι είναι απλώς συγκλονιστικά θυμωμένοι.

Αν σας αρέσει το μπλογκ δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ