Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ξημέρωμα στον Λακωνικό Κόλπο

Το καλοκαίρι στη Λακωνία κυλάει αργά και ράθυμα για τους ντόπιους, γρήγορα και σπιντάτα για τους επισκέπτες που απολαμβάνουν την παραμονή σε έναν ευλογημένο τόπο, σε μια γόνιμη γη με πυκνή κάλυψη από ελιές –
αναρίθμητες ελιές - και κατακλυσμένη από άπειρα στρέμματα με πορτοκαλεώνες. Οι ελιές, στοιχισμένες σε περίτεχνα σχήματα, ξεκινούν από τους κάμπους και φτάνουν ώς τις άκρες των δρόμων, ώς τις αυλές των σπιτιών, και ετοιμάζουν τον Ευρώτα λαδιού που θα αρχίσει να ρέει από τον Νοέμβρη για να φτάσει, το ίδιο κατακλυσμιαία, στα αστικά κέντρα.

Το καλοκαίρι στις ακτές τού Λακωνικού Κόλπου παίρνει τις παραδεισένιες διαστάσεις που έχει τούτη η εποχή σε κάθε ελληνική ακτογραμμή όταν η τελευταία ρίζα μιας κατάφυτης γης, που κατρακυλάει από τα επικλινή και τους κάμπους, ακουμπάει στη βρεγμένη άμμο της θάλασσας. Για μένα ο Λακωνικός Κόλπους γίνεται ομορφότερος ιδωμένος από το «Μπαλκόνι του Παραδείσου», όπως το είχα χαρακτηρίσει και περιγράψει εδώ, στο μπλογκ, πριν από μερικά χρόνια, όταν επισκέφθηκα πάλι τον αγαπημένο τόπο παλιών νεανικών ημερών κοντά σε παλιούς λατρεμένους φίλους. Και από αυτό το μπαλκόνι έζησα τη μαγεία του ξημερώματος στον Λακωνικό καθώς η νύχτα αποχωρούσε ώς τις 6 το πρωί, όταν βγήκε αυτή η φωτογραφία που (σας διαβεβαιώνω) ελάχιστα αποτυπώνει την ομορφιά της στιγμής.