Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Η μεγάλη απουσία τού Γιάννη

Ήταν σαν σήμερα, πριν από ακριβώς δύο χρόνια. Δεν ξεχνιέται γιατί είναι ο άνθρωπος, η ποιότητά του, η σχέση φιλίας και συναδελφικότητας. Και, ακόμα, γιατί είναι η μέρα. Παραμονή τής Παναγίας, ξημέρωμα 14ης προς 15η Αυγούστου του 2015. Το τελευταίο ξημέρωμα του Γιάννη Ξενάκη έγινε στο ιατρικό κέντρο Μαρκοπούλου, λίγες ώρες αφότου είχε πληκτρολογήσει τα τελευταία δημοσιογραφικά του κείμενα για ένα μεγάλο αφιέρωμα που ετοίμαζε πυρετωδώς. Πάντα πυρετώδης και ο ίδιος στις δεκαετίες που τον ζήσαμε στο επάγγελμα και στη φιλία. Ένας δημοσιογράφος κόσμημα, ένας άνθρωπος στολίδι. Δεν είναι η υπερβολή τής συγκίνησης, είναι η πραγματικότητα.

Ο Γιάννης ήταν αξιογάπητος πριν από τον θάνατό του. Έγινε λατρεμένος μετά. Ύστερα από δυο χρόνια νιώθουμε την απουσία του μεγαλύτερη. Όπως τις απουσίες όλων των αγαπημένων. Απουσίες που μεγαλώνουν όσο μεγαλώνει η απόσταση από τον δικό τους χαμό και όσο μικραίνει το χρονικό διάστημα όλων για τη συνάντηση. Θυμόμαστε με αγάπη και αίσθημα στέρησης τον Γιάννη, ένα από τα πιο αγαπημένα, πιο εκτιμημένα πρόσωπα που έχουμε γνωρίσει σε αυτόν τον χώρο. Και τον μάθαμε περισσότερο, σε όσα ζήσαμε μαζί, σε πλαϊνά γραφεία, σε κοινές δημοσιογραφικές αποστολές. Και τα οποία περιγράψαμε με πολλή αγάπη και πολύ πόνο το 2015. Δείτε τα στο λινκ που ακολουθεί. Και θυμηθείτε τον Γιάννη, γνωρίστε τον Γιάννη.

Δ.Β.
Τα δημοσιογραφικά μισόλεπτα τού Γιάννη Ξενάκη. Ένας αξέχαστος φίλος, μια αξέχαστη συνεργασία, μια αξέχαστη ημέρα. Αναμνησεις και εικόνες