Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Από δημοσιογράφος, μάγειρας!

Οι δημοσιογραφικές σχολές είναι μια (μάλλον πλασματική) διέξοδος στην εργασιακή απελπισία. Πολλές από αυτές φουσκώνουν το μπαλόνι ενός νεανικού ονείρου που συνηθέστατα σκάει στο πρώτο άγγιγμα, πριν καν πλησιάσει στις φωτιές της πιάτσας. Από όσα ακούμε και βλέπουμε (ιδίοις όμμασι, που λένε) το επίπεδο των σπουδαστών είναι σε σημαντικό ποσοστό χαμηλό. Σε ορισμένες περιπτώσεις απελπιστικά χαμηλό. Μαζί και το επίπεδο κάποιων (λίγων) «δασκάλων», που επίσης τους
βλέπουμε, τους ακούμε, τους διαβάζουμε και παθαίνουμε. Πολλά από τα παιδιά δεν ξέρουν το βάθος της άγνοιάς τους, αλλά προχωράνε αγέρωχα για να γίνουν Διακογιάννηδες. Όμως οι σχολές τα δέχονται αβασάνιστα. Τι αβασάνιστα; Τα εκθειάζουν κιόλας. Ή τους προτείνουν άλλη κατεύθυνση σπουδών, αρκεί να μη χαθούν τα δίδακτρα. Η ιστορία που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι αληθινή. Πέρα για πέρα αληθινή.

Νεαρός από την περιφέρεια προτίμησε μια σχολή δημοσιογραφίας (και δημοσιογραφίας, για την ακρίβεια) που είχε παράρτημα σε περιοχή όπου βρισκόταν συγγενικό του σπίτι. Έτσι, θα τον φιλοξενούσαν και θα γλίτωνε τα νοίκια και τα άλλα συναφή. Γράφτηκε, κατέβαλε το ποσό που αντιστοιχούσε στην εγγραφή (γύρω στα διακόσια ευρώ) και γύρισε στην πόλη του. Πέρασαν τρεις ημέρες και του τηλεφώνησαν.

- Δυστυχώς στο παράρτημα δεν συμπληρώνεται τμήμα δημοσιογραφίας και θα χρειαστεί να φοιτήσετε στα κεντρικά, του είπαν. 
- Μα, δεν με βολεύει. Εγώ ήρθα σε εσάς για πολύ συγκεκριμένο λόγο, απάντησε. 
- Δεν υπάρχει άλλη λύση, ανταπάντησαν. 
- Τότε να μου επιστρέψετε τα χρήματα της εγγραφής
- Δεν γίνεται. Για λογιστικούς λόγους είναι αδύνατον αυτό. 
- Τι λέτε; 

Ο νεαρός επίδοξος δημοσιογράφος ήρθε τις επόμενες ημέρες στην Αθήνα με τον πατέρα του και πήγαν στη γραμματεία της σχολής. Ξανά «δώστε τα λεφτά πίσω», ξανά «πρέπει να φοιτήσετε στα κεντρικά μας γιατί αλλιώς χάνετε την εγγραφή» και άκρη δεν βρισκόταν. Ώσπου ήρθε η πρόταση-βόμβα:
- Θέλεις να αλλάξεις τμήμα; Να σπουδάσεις κάτι άλλο;
- Εγώ από μικρός ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Τι άλλο να σπουδάσω; 
- Κάτι συναφές. Διοίκηση επιχειρήσεων. Πώς σου φαίνεται;
- Θέλω δημοσιογράφος! 
- Τι να το κάνεις; Υπάρχει και ανεργία! Δύσκολα θα βρεις δουλειά (δεν είχε άδικο η γραμματεία, αλλά όταν έσκαγε τα ευρώ του για την εγγραφή δεν του μίλησαν για δυσκολίες).
-...
 - Θέλεις να μάθεις κάτι άλλο; Κάτι που έχει πέραση και είναι της μόδας;
- Δηλαδή; 
- Μάγειρας!

Έμειναν άφωνοι γιος και πατέρας. Που τελικά δεν ψήθηκαν. Ούτε από την εκπληκτική προσφορά που τους έκανε η γραμματεία: «Θα πάρεις δώρο το βαλιτσάκι με τα μαχαίρια»! 

(Για τους περίεργους που θέλουν να γλείψουν το παγωτό της ιστορίας ώς το τέλος, ίδου ένα ελαφρώς «πειραγμένο» φινάλε: ο πεισματάρης νεαρός σπούδασε τελικά δημοσιογραφία και για κάνα δυο χρόνια ψάχνει δουλειά. Τελευταία σκέφτεται να πάει σε σουβλατζίδικο. Όχι για την ψησταριά. Αφού ο ανόητος δεν ήθελε να μάθει μαγειρική και να γίνει ένας σπουδαγμένος ψήστης, θα καταντήσει ντιλιβεράς. Ενώ αν δεχόταν το βαλιτσάκι με τα μαχαίρια το μέλλον του θα ήταν διαφορετικό. Ας πρόσεχε.)