Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Μικρές ιστορίες φόνων, μεγάλα αγγίγματα ψυχής...

Σε αυτό το πυκνό νέφος προβλημάτων, αδιαφορίας, πολιτισμικού ελλείμματος, οικονομικής καχεξίας, εισαγόμενης και ενδημικής δυστυχίας, το Θέατρο είναι αναπνευστήρας. Το ένιωσα πάλι χθες στο αγαπημένο Vault. Το οποίο σε κάθε παράστασή του – και ανεβάζει τόσες πολλές κάθε χρονιά – σε εκπλήσσει. Όπως εξέπληξαν εμένα οι «Μικρές ιστορίες φόνων» του Παναγιώτη Μπρατάκου.

Διαφορετικές ανθρώπινες διηγήσεις – πέντε ψυχαναλυτικές τομές – δεμένες σκηνοθετικά από τον Δημήτρη Καρατζιά με τόση επιτυχία ώστε όλες μαζί να μοιάζουν με μια μεγάλη, βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Κείμενο εξαίσιο, ατάκες ευρηματικές, σκηνοθεσία λιτή και γήινη, με μια υπέροχη μουσική (από τον χαρισματικό Μάνο Αντωνιάδη) που ντύνει τους στίχους των τραγουδιών του Μπρατάκου. Προς το παρόν τη συναντάμε – όχι όλα τα κομμάτια – στο You Tube, αλλά δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να βρούμε όλα τα τραγούδια της παράστασης μαζί σε ένα CD.

Θα ήθελα για μια ακόμα φορά να γράψω πολλά μετά από μια επίσκεψή μου στο Vault, όταν ξεκλέβω – συνήθως ξαφνικά και απροσδόκητα – βραδινό χρόνο και πετάγομαι στον Βοτανικό για να χωθώ σε μια από τις δυο αίθουσές του λίγο πριν σβήσουν τα φώτα. Αλλά θα κλείσω με μια προτροπή: μη χάσετε τους «Μικρές ιστορίες φόνων». Το καλλιτεχνικό εκτόπισμά τους είναι πολύ πιο μεγάλο από αυτό που λέει ο τίτλος τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
Marvin's Room. Ανθρώπινο δράμα και χιούμορ σε μια εξαιρετική παράσταση (στο VAULT που... δεν θέλουν λεφτά!)