Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Ο συγγραφέας, η σιωπή του πρόσφυγα και η αξία της πλαστικής ανθοδέσμης

Διάβασα κείμενο Έλληνα συγγραφέα που αποφάσισε και αυτός με τη σειρά του να καταπιαστεί με το προσφυγικό. Ο τύπος βέβαια δεν έχει σταθεί ούτε μια μέρα κοντά σε πρόσφυγα. Κάτι όμορφες σέλφι τις έβγαλε και τις δημοσίευσε όταν πλέον δεν ήταν τίποτα για αυτόν να πεταχτεί μέχρι τον Πειραιά να δώσει λίγα μπισκότα. Το κείμενό του έχει τόσο συναίσθημα και τόση αλήθεια όσο μια ξεπλυμένη πλαστική ανθοδέσμη πάνω
σε έναν μαρμάρινο τάφο. Κάποιοι νομίζουν ότι εφόσον μπορούν να ξεγελάσουν τον εαυτό τους, ξεγελούν και τους πάντες. Η ειλικρινά δεν ξέρω τι σκέφτονται. Από την «Αγκαλιά» έχουμε να ποστάρουμε φωτογραφία από το πεδίο με πρόσφυγες εδώ και μήνες. Προσεγγίζουμε το θέμα μέσα από την ιερότητα των κειμένων. Και ξέρουμε ότι έτσι χάνουμε σε «κοινό» σε αυτήν την εποχή της εικόνας και του βίντεο. Τα κείμενα για τους πρόσφυγες είναι ιερές παρακαταθήκες, φίλε. Όποιες κι αν είναι οι προθέσεις σου, έχε το στο νου σου, ομότεχνε. Οι πρόσφυγες είναι οι μεγάλοι βουβοί αυτής της υπόθεσης. Εσύ αναλαμβάνεις έναν τεράστιο ρόλο, υπό την ιδιότητα του συγγραφέα, να βάλεις στο στόμα τους λέξεις που να ακούγονται στους δικούς σου. Σκέψου τι βλάκας είσαι όταν βάζεις στο στόμα τους βλακείες. Σκέψου την αδικία για εκείνους. Και σκέψου, όταν γράφεις, πως ίσως αυτό το διαβάσουν, πέρα από μερικούς που κατέχουν το θέμα, και οι ίδιοι κάποτε...

Γιώργος Τυρίκος (από το fb)