Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Αυτά δεν γίνονται ούτε στην Ελλάδα

Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΓΚΑΝΤΑ, ΟΙ ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ  ΑΚΡΗ

Ποια είναι η μόνιμη επωδός των ελληνικών εφημερίδων όταν συμβαίνει κάτι παράδοξο στο ελληνικό ποδόσφαιρο; «Αυτά δεν γίνονται ούτε στην Ουγκάντα»! Τόσες φορές που το έχουμε διαβάσει και ακούσει, λογικό είναι να έχουμε ταυτίσει την αφρικάνικη χώρα με ό,τι πιο
ανισόρροπο κυκλοφορεί στην υφήλιο. Σκεφτήκαμε κι εμείς, λοιπόν, να αναζητήσουμε τι συμβαίνει τώρα στο ποδόσφαιρο της Ουγκάντα, για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας. Να παρηγορηθούμε για τα δεινά του ελληνικού ποδοσφαίρου, σκεπτόμενοι ότι υπάρχουν και χειρότερα… Άδικος κόπος! Η Ουγκάντα, αγαπητοί, ζει την δική της ποδοσφαιρική άνοιξη μετά από μια βαριά χειμερία νάρκη, που την είχε οδηγήσει στην απαξίωση.

Έχει τον δικό της προπονητή-σύμβολο, βρίσκεται κοντά σε μια μεγάλη επιτυχία και έχει βάλει τις βάσεις ώστε όχι μόνο να την ακούσουμε στο μέλλον στο διεθνές στερέωμα, αλλά να μείνει εκεί και για χρόνια. Το να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο στην Ουγκάντα απαιτεί δεξιότητες κορυφαίου ισορροπιστή τσίρκου! Μιλάμε για μια χώρα με πάνω από 60 φυλές, που μιλούν άλλες τόσες γλώσσες, πιστεύουν σε διαφορετικούς θεούς κι έχουν προαιώνιες διαφορές.

Οι Άγγλοι τους κατέκτησαν τον προηγούμενο αιώνα και, με βάση αποικιακά σύνορα που δεν έχουν σχέση με έθνη, τους «ανάγκασαν» να ζουν μαζί. Κι αυτοί από το 1962 που η χώρα έγινε ανεξάρτητη δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μάχονται για την εξουσία. Οι διαφορές είναι κυρίως ανάμεσα στις νειλωτικές φυλές του βορρά και τους Μπαντού του νότου. Όπως καταλαβαίνετε, οι ποδοσφαιρικοί αγώνες μεταξύ ομάδων διαφορετικών πόλεων αποκτούν διαστάσεις… μάχης! Οι δε επιλογές της εθνικής ομάδας έπρεπε να γίνονται (και) με κριτήριο την φυλετική εκπροσώπηση! Προσθέστε σ’ όλα αυτά την (παραδοσιακή, δυστυχώς) αφρικάνικη νωχελικότητα και διαφθορά, αλλά τον εμφύλιο πόλεμο που ρήμαξε τη χώρα επί δεκαετίες, και παίρνετε μια εικόνα της «επικίνδυνης αποστολής»…

Το ποδοσφαιρικό ταλέντο ανέκαθεν υπήρχε. Η Ουγκάντα ήταν από τις πρώτες χώρες της μαύρης Αφρικής που έφτιαξε ποδοσφαιρική ομοσπονδία, ήδη από το 1924 (!) και συμμετέχει από το 1962 σε Κόπα Άφρικα. Η κορυφαία στιγμή της ήταν το 1972, όταν έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης, όμως αν ρωτήσεις τους Ουγκαντέζους θα παραδεχτούν ότι «δεν μετράει». Κι αυτό, διότι έχει αποδειχτεί πια ότι η ομάδα «προωθήθηκε» με λεφτά του Αμίν Νταντά, του παρανοϊκού δικτάτορα της εποχής, ενός μάγειρα του βρετανικού αποικιακού στρατού που έγινε απόλυτος κυρίαρχος για οκτώ χρόνια (1971-79). Όπως άλλοι δικτάτορες της εποχής μυρίστηκε την δύναμη του ποδοσφαίρου, τα έδωσε όλα για μια μεγάλη επιτυχία, αλλά όταν η ομάδα έχασε στον τελικό από τη Γκάνα την παράτησε στην ησυχία της…

Από τότε η Ουγκάντα δεν έχει προκριθεί καν σε τελική φάση Κόπα Άφρικα. Τα τελικά του Μουντιάλ αποτελούσαν όνειρο απατηλό. Η ομάδα είχε σποραδικές επιτυχίες στο κύπελλο CECAFA, μια περιφερειακή διοργάνωση για χώρες της ανατολικής Αφρικής, αλλά οι αντίπαλοι δεν είναι σπουδαίου επιπέδου. Ο κατάλληλος άνθρωπος για να μπει στη λογική της Ουγκάντα ήταν ένας… γείτονάς μας. Ο Μιλουτίν «Μίτσο» Σρεντόγεβιτς (φωτο), ένας Σέρβος που μεγάλωσε στη Σλοβενία όταν όλες αυτές οι περιοχές αποτελούσαν τη Γιουγκοσλαβία, γνώρισε από κοντά τι σημαίνει εμφύλιος σπαραγμός και εργάστηκε στη Σερβία, τη Σλοβενία και την Κροατία πριν αναζητήσει πιο… εξωτικούς προορισμούς στην Αφρική. Πριν αναλάβει την εθνική Ουγκάντας το 2013 ο «Μίτσο» πέρασε από την Αιθιοπία, τη Νότια Αφρική, την Τανζανία, την Αιθιοπία, το Σουδάν και την εθνική Ρουάντας… Με το που ανέλαβε, όμως, το ξεκαθάρισε. Τέρμα οι φυλετικές διαφορές. Στην εθνική θα παίζουν οι καλύτεροι, ανεξαρτήτως σε ποια φυλή ανήκουν.

Έκανε μια μεγάλη προσπάθεια να βρει παίκτες που αγωνίζονται απανταχού της γης και κάλεσε στην εθνική ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν στην Ισλανδία, το Βιετνάμ, την Αλβανία, τις ΗΠΑ. Ανοιξε τις πύλες για όλες τις φυλές. Απείλησε με παραίτηση όταν πήγαν να του δώσουν «χαρτάκι». Και απαίτησε παράλληλα με τη δουλειά του στην εθνική να ηγηθεί κι ενός δεκαετούς προγράμματος ανάπτυξης του ποδοσφαίρου στα σχολεία. Περιδιαβαίνει μ’ ένα τζιπ όλες τις περιοχές της χώρας αναζητώντας νέα ταλέντα… Οι επιτυχίες δεν άργησαν να έλθουν. Η Ουγκάντα κατέκτησε το κύπελλο CECAFA το 2014 κι έπαιξε στον τελικό το 2015. Προκρίθηκε στην τελική φάση του Κυπέλλου Αφρικής, μιας διοργάνωσης για εθνικές ομάδες, στην οποία όμως η κάθε εθνική μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο παίκτες από το εγχώριο πρωτάθλημά της κι όχι λεγεωνάριους. Και ήδη βρίσκεται στην πρώτη θέση του προκριματικού ομίλου για το Κόπα Αφρικα 2017, της αρκεί μια νίκη με τις αδύναμες Κομόρες για να εξασφαλίσει την πρώτη της «κανονική» (κι όχι «πληρωμένη») συμμετοχή σε μια μεγάλη διοργάνωση.

Συμπέρασμα; Το πιο πιθανό είναι αν συμβεί κάτι παράδοξο στο ποδόσφαιρο της Ουγκάντας στο άμεσο μέλλον να αναφωνήσουν οι συμπαθείς κάτοικοί της «αυτά δεν γίνονται ούτε στην Ελλάδα»!

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)