Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Ντρέπομαι και το ψωμί που τρώω

Tι καργιόληδες που είμαστε. Στέλνουμε στον Αρη ρομποτάκια και δεν μπορούμε να σπάσουμε τον κλοιό πείνας στη Μαντάγια. Ειλικρινά απορώ πως ζούμε με τόση ντροπή. Μεγαλώνουμε λοβοτομημένοι. Δεν μας αξίζει τέτοιο παρόν ρε παιδιά...μπορούμε τόσα περισσότερα φτάνει να ξυπνήσουμε. Πεθαίνουν από την πείνα, ρε σεις...Από την πείνα, το βάζει ο νους σας; Παιδιά, βγείτε εκεί έξω και βοηθήστε έναν συνάνθρωπο. Σήμερα όχι
αύριο. Χέστε τις ΜΚΟ, χέστε τους πολιτικούς, χέστε τις θεωρίες, δεν χρειάζεστε αντιπροσώπους και μεσάζοντες. Εσείς - εκεί έξω. Λίγο κάθε μέρα, λιγάκι. Έλεος ρε παιδιά, τουλάχιστον την ανθρωπιά μας, μην μας την κλέψουν και αυτή...Έχει ώρες που δεν αντέχω και γίνομαι φαιδρός. Αλλά δεν μένει κάτι άλλο: εγώ -εσύ-εκεί-έξω. Ντρέπομαι και το ψωμί που τρώω πια...

Γιώργος Τυρίκος (από το fb)