Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016

Το πριμ που άργησε 31 χρόνια

Ο «ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ» ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΙΤΛΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΘΗΚΑΝ ΜΕΣΗΛΙΚΕΣ!

Στις 11 Αυγούστου 1985 ολόκληρη η Νιγηρία βγήκε στους δρόμους. Η είδηση είχε μόλις ανακοινωθεί από το κρατικό ραδιόφωνο: Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των παίδων, παιδιά ηλικίας από 13 ως 16 ετών, κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ Παίδων της ιστορίας, που έγινε στη μακρινή Κίνα! Στον τελικό οι μικροί Νιγηριανοί νίκησαν την κραταιά σε όλες τις ηλικίες Δυτική Γερμανία με 2-0. Ήταν το επιστέγασμα μιας ονειρεμένης πορείας, καθώς οι Νιγηριανοί
είχαν πετάξει εκτός διοργάνωσης προηγουμένως ομάδες με τεράστια ιστορία στο ποδόσφαιρο, όπως η Ιταλία και η Ουγγαρία. Ήταν, όμως, περισσότερο και ένας τεράστιος συμβολισμός: Το μέλλον ανήκε στην Αφρική. 

Η πορεία του Καμερούν στο ανδρικό Μουντιάλ του 1982 είχε χτυπήσει κάποια κουδουνάκια, αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα. Οι Νιγηριανοί υπερέβησαν όλα τους τα κόμπλεξ και τις αδυναμίες για να φέρουν τον πρώτο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό τίτλο σε χώρα της Αφρικής. Εκτός από συμβολισμός, ήταν και μια τεράστια ευκαιρία. Τόσα και τόσα μιλιταριστικά καθεστώτα της Αφρικής είχαν εκμεταλλευθεί το ποδόσφαιρο, από τον Αμίν Νταντά της Ουγκάντας μέχρι τον Μομπούτου του Ζαϊρ, η Νιγηρία θα πήγαινε πίσω; Και μάλιστα αυτή η επιτυχία ήταν σχεδόν… ανέξοδη.

Ολόκληρη η πρώιμη ποδοσφαιρική ιστορία της Αφρικής είναι γεμάτη μύθους . Για βαλίτσες με τεράστια ποσά που δόθηκαν σε παράγοντες, διαιτητές και άλλους «εμπλεκόμενους» για να αγοραστούν ποδοσφαιρικές επιτυχίες, να «συμφωνηθούν» έδρες διοργανώσεων, να «στηθούν» ευνοϊκές κληρώσεις και προγράμματα. Η συγκεκριμένη εθνική Νιγηρίας έκανε το ταξίδι σχεδόν… μόνη της. Ήταν, άλλωστε, το πρώτο παγκόσμιο ραντεβού αυτών των ηλικιών και κανείς δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη.

Ο ομοσπονδιακός Σεμπάστιαν Μπρόντρικ Ιμασουέν δεν έκανε καν τον κόπο να διοργανώσει καμπ επιλογής, διάλεξε 18 παιδιά από… σχολεία του Λάγος, της τότε πρωτεύουσας της χώρας. Κανείς επίσημος δεν συνόδευσε την αποστολή στην Κίνα. Η επιστροφή, βέβαια, ήταν… άλλο πράγμα. Οι νεαροί Νιγηριανοί, κατάκοποι μετά από σχεδόν διήμερη ταλαιπωρία σε αεροδρόμια της Ασίας και της Ευρώπης μέχρι να φτάσουν στο Λάγος, έγιναν δεκτοί από χιλιάδες συμπατριώτες τους που παραληρούσαν. Μαζί τους και ο υπουργός των σπορ, ο οποίος μετέφερε βαρυσήμαντο μήνυμα της αυτού εξοχότητος του προέδρου στρατηγού Μουχαμαντού Μπουχάρι. Σε λίγες ημέρες, τους υποσχόταν ο Μπουχάρι, θα τους δεχόταν στο προεδρικό μέγαρο και θα τους αντάμειβε για την τεράστια επιτυχία τους μ’ ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό.

Τις επόμενες ημέρες ο πρόεδρος στρατηγός Μπουχάρι είχε άλλες σκοτούρες. Είχαν φτάσει στο γραφείο του πληροφορίες ότι οι εξαγγελίες του για κάθαρση στο χώρο της υγείας δεν έκαναν καλή εντύπωση στα άλλα μέλη της στρατιωτικής χούντας. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να λάβει τα μέτρα του… Στις 27 Αυγούστου, σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την εξαγγελία του για γιορτές και πανηγύρια, ο στρατηγός Μπουχάρι απομακρυνόταν νύχτα από το προεδρικό μέγαρο, ανατρεπόμενος από έναν άλλο στρατηγό της χούντας, τον Ιμπραϊμ Μπαμπαγκίντα. Έμεινε τρία χρόνια σε κατ’ οίκον περιορισμό στη γενέτειρά του πόλη, το Μπενίν Σίτι, ώσπου το νέο καθεστώς τον θεώρησε πια αδύναμο. Ο Μπουχάρι δεν εξαφανίστηκε από την πολιτική ζωή της Νιγηρίας, όπως θα περίμενε κανείς.

Μετά τη μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία δήλωσε κι αυτός «μετανιωμένος δημοκράτης», αποκήρυξε την περίοδο όπου κυβερνούσε με τη δύναμη των όπλων και ζήτησε την ψήφο του λαού. Μετά από τέσσερις ήττες, ορισμένες από τις οποίες συντριπτικές, ο Μπουχάρι εκλέχθηκε πρόεδρος της Νιγηρίας τον Αύγουστο του 2015, ακριβώς 30 χρόνια μετά την εκπαραθύρωσή του… Ναι, σωστά μαντέψατε. Από τις πρώτες εξαγγελίες του νέου προέδρου ήταν να... κρατήσει την υπόσχεσή του προς τους τότε εφήβους. Φρόντισε, μάλιστα, να το κάνει πριν δεχτεί τους… νέους πρωταθλητές, τους εφήβους της Νιγηρίας που κατέκτησαν το Παγκόσμιο Παίδων πριν λίγους μήνες στη Χιλή. Τώρα, άλλωστε, οι νίκες της Νιγηρίας στο θεσμό έχουν γίνει… ψωμοτύρι. Η Νιγηρία έχει τρεις κατακτήσεις κι έναν χαμένο τελικό στις τέσσερις προηγούμενες διοργανώσεις.

Η τελετή έγινε πριν λίγες μέρες στην πρωτεύουσα Αμπούτζα. Παρόντες οι 17 από τους 18 παίκτες της τότε εποχής, ξεκίνησαν κρατώντας ενός λεπτού σιγή γι’ αυτόν που έλειπε, τον Κίνγκσλεϊ Αϊκχιονμπόρε, έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1996. Στη συνέχεια ο πρόεδρος τους έδωσε το πριμ που… άργησε 31 ολόκληρα χρόνια: Το ποσό των 2 εκ. νάιρα (περίπου 10.000 δολαρίων) για κάθε παίκτη. Καλοδεχούμενο απ’ όλους. Από τα παιδιά που πήραν τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο μόνο ένας, ο Τζόναθαν Ακπομπόρι, έκανε διεθνή καριέρα (στη Γερμανία) κι έφτιαξε κομπόδεμα. Μόνο άλλοι τρεις φόρεσαν τη φανέλα της εθνικής ανδρών της Νιγηρίας.

Αργύρης Παγαρτάνης 
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)