Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Ο τερματοφύλακας τζιχαντιστής…

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΠΑΛΑΣ, ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑΣ

Σε μια ειρηνική, πολιτικά σταθερή Συρία η ζωή του Αμπουμπασέτ Αλ Σαρούτ θα είχε επίκεντρο τη μπάλα. Από μικρός στις αλάνες της Χομς του άρεσε να κάθεται ανάμεσα στις δύο πέτρες που όριζαν το τέρμα. Ένας από τους δασκάλους του στο σχολείο τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στην προπόνηση της Αλ Καράμα, της ομάδα-συμβόλου της πόλης και από τις καλύτερες της χώρας. Γρήγορα εξελίχθηκε στον καλύτερο τερματοφύλακα της γενιάς του. Έπαιξε στις εθνικές παίδων και εφήβων, με την Ολυμπιακή ομάδα της Συρίας είχε ελπίδες μέχρι και να συμμετάσχει στο Λονδίνο το 2012 (η Συρία
αποκλείστηκε ένα βήμα πριν τα τελικά, από το Ομάν). Στα 19 του είχε όλη τη ζωή μπροστά του για να ονειρευτεί ένα λαμπρό μέλλον, από αυτά που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να επιφυλάξει στα φτωχόπαιδα απανταχού της γης.

Ο Αμπουμπασέτ δεν συμπαθούσε το καθεστώς Άσαντ, όπως και η πλειοψηφία των σουνιτών Σύριων. Η οικογένεια του προέδρου της χώρας και η ελίτ που αποφασίζει δεκαετίες τώρα για την τύχη της Συρίας προέρχονται από τους Αλαουίτες, μια μουσουλμανική αίρεση που, για τους «ορθόδοξους» μουσουλμάνους, θεωρείται πιο «άπιστη» ακόμα και από τους Χριστιανούς… Ο νεαρός, όμως, θεωρούσε ότι η πολιτική δεν ήταν δική του δουλειά. Κρατούσε τις απόψεις του για τον εαυτό του, όσο κι αν διαφωνούσε. Η εθνική ήταν γι’ αυτόν ένα διαβατήριο, μέσω του οποίου θα μπορούσε να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή.

Τον Μάιο του 2011 η Χομς, η πόλη του Αμπουμπασέτ, έγινε θέατρο μιας σκληρής και απάνθρωπης μάχης. Προπύργιο των δυνάμεων που αντιτάχθηκαν στον Ασαντ, πριν εμφανιστούν οι ακόμα πιο σκληροί τζιχαντιστές στο προσκήνιο, η Χομς βομβαρδιζόταν ανηλεώς για μήνες από τα Μιγκ της συριακής αεροπορίας. Η πόλη μετατράπηκε σε χαλάσματα μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Η ζωή του Αμπουμπασέτ άλλαξε στις 10 Νοεμβρίου 2011, όταν μια βόμβα χτύπησε το σπίτι του. Ο ίδιος απουσίαζε, και ήταν ο μόνος από τα αδέλφια του που στάθηκε τυχερός. Και τα τέσσερα αδέλφια του βρήκαν τραγικό θάνατο. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Αμπουμπασέτ φίλησε το ματωμένο κεφάλι του αδελφού του στα χαλάσματα κι άρχισε να θρηνεί μ’ ένα τραγούδι: «Κοιμήσου ήρεμα/ ο αγώνας θα συνεχιστεί / μανάδες θρηνήστε για τη νεολαία της Συρίας»…

Η φωνή του είχε κάτι το απόκοσμο, δυνατή και σπαραχτική συνάμα. Το πλήθος ακολούθησε, τον ενθάρρυνε να γίνει ηγέτης, να μιλήσει. Συνηθισμένος στην ευθύνη από μικρός, άρχισε μιλάει στον κόσμο. Σύντομα κατάλαβε ότι τα λόγια του ήταν πιο δυνατά από τις σφαίρες. Τότε ήταν που αποφάσισε οριστικά αντί να κάθεται ανάμεσα από τις πέτρες, να τις πάρει στα χέρια και να τις πετάξει σ’ αυτούς που του προξένησαν αφόρητο πόνο.

Στην Αλ Καράμα δεν ξαναπάτησε. Για την εθνική, ούτε λόγος. Σύντομα εξελίχθηκε σε κεντρική φιγούρα της αντίστασης στην Χομς. Τράβηξε το ενδιαφέρον των φανατικών τζιχαντιστών του ISIS, που τότε αναζητούσαν διάσημους υποστηρικτές. Δεν άργησε να προσχωρήσει στις τάξεις τους. Εγκατέλειψε την πιο μετριοπαθή οργάνωση Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα κι έφτιαξε δική του πολεμική ομάδα, τη Σουνάιντα Αλ Μπαγιάντα, σε άμεση συνεργασία με το Iσλαμικό Kράτος.

Το καθεστώς τον έβαλε στο στόχαστρο. Κατάλαβε τη δύναμη του συμβολισμού. Λέγεται ότι ο Αμπουμπασέτ επέζησε από τουλάχιστον τρεις απόπειρες δολοφονίας του από πράκτορες του καθεστώτος. Μπορεί να είναι μύθος. Κανείς δεν ξέρει.

Για την ακρίβεια, κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο 23χρονος σήμερα Αλ Σαρούτ. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν συχνά-πυκνά βίντεο που τον δείχνουν να εξαπολύει πύρινους λόγους κατά του καθεστώτος Άσαντ και της Δύσης που τον προστατεύει, αλλά και να τραγουδάει επαναστατικά άσματα με τη χαρακτηριστική του φωνή. Για τους Σύριους είναι ο «αλχάρις αλντί γιούγκνι», ο τερματοφύλακας που τραγουδάει.

Η ζωή του πρόλαβε να γίνει μέχρι και ταινία! Ο κουρδικής καταγωγής Σύριος σκηνοθέτης Ταλάλ Ντερκί εμπνεύστηκε από την ιστορία του για να γυρίσει το 2013 την «Επιστροφή στη Χομς», που αφηγείται αυτή την τραγική μεταστροφή στη ζωή του Αμπουμπασέτ. Το φιλμ κέρδισε το πρώτο βραβείο κοινού στο Παγκόσμιο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Sundance και στοίχισε στον Τερκί την πατρίδα του. Πλέον ζει εξόριστος στο Βερολίνο και δεν μπορεί να επιστρέψει στη Συρία όσο ο Άσαντ έχει το πάνω χέρι.

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟΝ HARDDOG ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Η ανάκρουση του ύμνου του Ισραήλ σε αραβική χώρα!