Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Ο έρωτας μπήκε στο ταξί

Εχθές το βράδυ πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι. Χωμένη στο πίσω κάθισμα και εντελώς αφηρημένη, άκουσα λίγο μετά τη φωνή ενός δεύτερου, βιαστικού επιβάτη να πετάει ένα "ευχαριστώ" που μοιραζόμαστε την κούρσα. Απάντησα μηχανικά με ένα "παρακαλώ", αλλά αυτή η φωνή κάτι μου θύμισε. Άρχισα να παρατηρώ διακριτικά τη φιγούρα του άντρα που κάθισε στη θέση του συνοδηγού. Και αναγνώρισα έναν μεγάλο έρωτα της νεότητάς μου. Δεν μίλησα. Το μόνο που έκανα ήταν να
πλησιάσω όσο πιο προσεκτικά μπορούσα το σώμα μου στο σώμα του, μήπως και ξαναθυμηθώ τη μυρωδιά του. Δεν κατάφερα και πολλά. Οι μυρωδιές των ανθρώπων που ερωτευτήκαμε στην πορεία της ζωής μας εξασθενούν με το χρόνο. Ανθρώπινο. Αυτό που μένει όταν συναντούμε τυχαία πρόσωπα και σώματα που κάποτε μας αγάπησαν και τα αγαπήσαμε κι εμείς είναι το χαμόγελό μας και ένα νοητό χάδι στο δέρμα, καθώς τα βλέπουμε να βγαίνουν από ένα ταξί, να διασχίζουν το φανάρι και να χάνονται στον πρώτο παράδρομο της πόλης.

Χριστίνα Καπετανοπούλου (από το fb)