Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Ερημίτισσα της θάλασσας

Όταν ήμουν παιδί, ορεγόμουν τη ζωή του φαροφύλακα. Να έχω τον δικό μου φάρο στην εσχατιά ενός βράχου, πλήρη εποπτεία της θάλασσας και να λυσσομανούν τα κύματα. Χωρίς να με καταπίνουν. Μια «ερημίτισσα της θάλασσας», όπως αποκαλούσε ο Φώτης Κόντογλου τους
φαροφύλακες, οικτίροντάς τους γιατί στερούνται την περιπέτεια του ναυτικού ταξιδιού. Κι όμως. Στους φάρους έχουν ζήσει και απόμαχοι ναυτικοί. Στα στερνά τους. «Εκεί, ο ναύτης ανακεφαλαιοί τον τρικυμιώδη βίον του», γράφει ένας άλλος λογοτέχνης μας, ο Εμμανουήλ Λυκούδης. Υπονοώντας ότι οι φάροι είναι εν δυνάμει εστίες αναστοχασμού επί του βίου. Αλλά, νομίζω ότι το καλύτερο λογοτεχνικό έργο το έχει γράψει η Βιρτζίνια Γουλφ και έχει τίτλο «Μέχρι το Φάρο». Εδώ, ένα παιδί, ο Τζέιμς ονειρεύεται να πάει εκδρομή σε έναν φάρο. Περνούν χρόνια μέχρι να τα καταφέρει. Και όταν αυτό συμβαίνει, ανακατεύονται η παιδική προσδοκία με την τωρινή εντύπωση: «Αυτός ήταν λοιπόν ο Φάρος ε; Όχι, και το άλλο ήταν ο Φάρος... Γιατί τίποτα δεν είναι μονάχα ένα πράγμα. Το άλλο ήταν κι εκείνο ο Φάρος».

Χριστίνα Καπετανοπούλου (από το fb)