Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Εικόνα (φρικτή!) μιας νεκρής πόλης

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΟΥΝ, ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΟΥ ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ, ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΡΗΜΩΝΟΝΤΑΙ - Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΝΟΣ ΑΒΕΒΑΙΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ 

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά όταν περπατάω, περπατάω και σκέφτομαι... Θα γράψω πολλά, ελπίζω να έχουν έναν ειρμό και μια σχέση... Κυκλοφορώντας στις γειτονιές της Αθήνας ίσως έχετε παρατηρήσει ότι αρκετές μονοκατοικίες και διώροφα είναι ήδη εγκαταλελειμμένα, ενώ και σε πολυκατοικίες αυξάνονται τα κενά διαμερίσματα. Τα επόμενα χρόνια η εικόνα της νεκρής πόλης θα γίνει ακόμα
πιο αισθητή και θα δημιουργήσει έντονο πρόβλημα σε όσο ενεργό πληθυσμό έχει απομείνει. Με βάση την απογραφή του 2011, στην Αθήνα το 42,1% των γυναικών δεν έχει γεννήσει παιδί, ενώ στην Αττική γενικά μια στις δύο γυναίκες έχει ένα ή κανένα παιδί. Με δεδομένο ότι οι περισσότερες από αυτές είναι σε ηλικία, που δεν πρόκειται να κάνουν παιδιά, ενώ στην πενταετία της κρίσης μέχρι σήμερα αυτό το ποσοστό θα έχει αυξηθεί ήδη για πολλούς λόγους, καταλαβαίνετε ότι σχεδόν ένα στα δύο ιδιόκτητα σπίτια στην Αθήνα, μετά από μια με δύο γενιές δεν θα έχει εν δυνάμει ιδιοκτήτη κάτοικο.

Αν υπάρχουν παιδιά κληρονομούν το σπίτι και πιθανόν να συνεχίσουν να μένουν εκεί. Ένα άκληρο ζευγάρι πεθαίνοντας, αφήνει λογικά την ακίνητη περιουσία σε ανίψια. Σε περίοδο κρίσης όμως θα είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που τα ανίψια θα αδυνατούν και να καλύψουν το κόστος της κληρονομιάς, αλλά και το κόστος συντήρησης των ακινήτων.
Οπότε και θα παραιτούνται της κληρονομιάς. Γύρω μας υπάρχουν οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά, που κανένα δεν έχει μείνει στην Ελλάδα, έχοντας βρει δουλειά έξω, με ελάχιστες ως μηδενικές πιθανότητες να γυρίσουν. Και σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ πιθανό μετά το θάνατο των γονιών να απαρνηθούν την περιουσία τους, έχοντας ήδη φτιάξει τη ζωή τους έξω και ξέροντας ότι ακόμα και για διακοπές να έρχονται θα πρέπει να πληρώσουν τα μαλλιά της κεφαλής τους...

Να λάβουμε υπόψη ότι συνταξιούχοι με πενιχρές αποδοχές,δύσκολα θα κάνουν εργασίες συντήρησης σε διαμερίσματα πολυκατοικίας 40 ετών σήμερα (γεμάτη η Αθήνα από τέτοιες). Έτσι η στερούμενη ιδιοκτήτη ιδιοκτησία θα έχει και πρόβλημα συντήρησης. Αν μάλιστα μείνει αδιάθετο ένα διαμέρισμα για μια πενταετία, θα επιβαρύνει και θα χρεώσει με τα έξοδά του τους συγκάτοικους.

Γνωρίζω πολυκατοικία, όπου ένα κλειστό διαμέρισμα αποβιώσαντος πριν από χρόνια, χρωστά ήδη 20 χιλιάδες ευρώ κοινόχρηστα. Το δημόσιο ορίζει δικηγόρους διαχειριστές, που τα παρατάνε μετά από έξι μήνες, αφού δεν ασχολούνται. Είναι πολλοί οι παράγοντες, που θα οδηγήσουν τι παλιές γειτονιές, αλλά και σταδιακά όλες τις γειτονιές της Αθήνας σε πληθυσμιακή συρρίκνωση, με αποτέλεσμα να τείνουν να μοιάσουν και οι πόλεις με τα νεκρά χωριά της υπαίθρου. Οι άνθρωποι θα λιγοστεύουν, τα τσιμέντα όμως έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Όπως καταστρέφουμε το περιβάλλον εδώ και χρόνια, καταστρέφουμε και το είδος μας! Αν δεν ξεχωρίσουμε τον βίο από τη ζωή, δεν έχουμε μέλλον. Η ζωή, που υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα, είναι πολύ σημαντικότερη από τα 70 περίπου χρόνια του βίου του κάθε ανθρώπου. Από την άλλη και αυτά τα 70 χρόνια την όποια ποιότητα ζωής έχουν, την οφείλουν σε προηγούμενους, που μόχθησαν για τις επόμενες γενιές!

Δημήτρης Μιλτ. Τσακίρης