Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Tο πιο ανθεκτικό είδος μαλάκα

Ο βλάκας είναι αυτοφυής, ένα είδος που φυτρώνει μόνο του χωρίς να το σπείρεις. Επιβιώνει μέσα από αλλεπάλληλους ψεκασμούς, διώξεις, χλευασμούς, προπηλακισμούς, τιμωρίες. Ο βλάκας των γηπέδων είναι, ίσως, το πιο ανθεκτικό είδος μαλάκα. Αυτός που κινείται άοκνα στο χρόνο. Έρχεται από άλλες γενεές και πάει σε επόμενες. Ταξιδεύει από τις δεκαετίες του ’70, του ’80 και οδεύει προς τις δεκαετίας του 2030 του ’40, του ’50. Υπήρχε και θα υπάρχει. Γι’ αυτό επιβεβαιώνει το ρηθέν ότι του μαλάκα η μάνα είναι πάντα γκαστρωμένη – δηλαδή βγάζει και θα βγάζει στον αιώνα τον άπαντα ατέλειωτα κομμάτια, σε οιαδήποτε πόλη, χώρα και κοινωνική τάξη.

Επειδή η βλακεία είναι απρόβλεπτη, ο βλάκας δεν ελέγχεται, τουλάχιστον με μέτρα προληπτικής νουθεσίας. Ποτέ δεν ξέρεις πού και πότε θα κάνει τη βλακεία.

* Ο κουφιοκέφαλος (και δεν ήταν ένας) που μπούκαρε στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας μετά τον αγώνα με την Ντόρτμουντ, ήξερε, του το είχαν στάξει από τον ακουστικό πόρο, ότι η UEFA δεν χωρατεύει, αλλά αυτός εκτέλεσε την εντολή τού προβληματικού εγκεφάλου του.

*  Ο ελλειμματικός σε λογική που πυροβόλησε με φωτοβολίδα τον Φινμπόγκασον πριν από το αιώνιο ντέρμπι της Λεωφόρου, ήξερε, του είχαν πει, ότι αυτό σήμαινε ακύρωση του αγώνα, αποκλεισμό του γηπέδου, οικονομική εξαθλίωση της ομάδας– αλλά την αποκοτιά του την έκανε. 

* Εκείνος με την άδεια κρανιακή κάψα που όρμησε τον αγωνιστικό χώρο του η ΟΑΚΑ στον προημιτελικό της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό (ο οποίος επίσης δεν ήταν ένας), ήξερε, γνώριζε – του είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου με ανακοινώσεις, δηλώσεις, εκκλήσεις – ότι αυτό θα έφερνε μηδενισμό, αλλά προχώρησε.

* Αυτός που πέταξε τον αναπτήρα τη Δευτέρα στα Περιβόλια γνώριζε ότι μπορεί η πράξη του να επιφέρει διακοπή του αγώνα και βαριές καμπάνες, αλλά τον ξαμόλησε – ίσως επειδή ταυτόχρονα νόμιζε ή πίστευε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση καμιά μεγάλη καμπάνα δεν θα ηχούσε.

Φυσικά, όταν η αποστειρωμένη εξέδρα του Ολυμπιακού οπαδού – του πιο ευτυχισμένου οπαδού στην Ελλάδα – εκσφενδονίζει για μια ισοπαλία (καθαρή και χωρίς παρατράγουδα) αντικείμενο στο παιχνίδι, η πεποίθηση ότι ουδέποτε θα απαλλαγούμε από τους ανυπότακτους βλάκες ριζώνει βαθύτερα. Γιατί η βλακεία πηγάζει από τα έγκατα της φύσης του ανεγκέφαλου. Πιο βαθιά τρελαίνεσαι.

Διον. Βραϊμάκης 
(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Τετάρτης με τίτλο «Ανυπότακτοι βλάκες»)